Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Od czego tu zacząć?
Tak naprawdę chcę powiedzieć,
że to, kim jestem, zawdzięczam miejscu, z którego pochodzę.
To Eternia - planeta bezkresnego piękna.
Wszystko, co znasz z legend i dobranocek,
na Eternii istnieje naprawdę.
Gryfy, smoki, gadające tygrysy,
zaczarowane lasy, płonące pustynie, wyspy na niebie. Co tylko zechcesz.
Słowo, nie jestem na haju.
Mamy też Zamek - Posępny Czerep.
Ojciec powiedział mi kiedyś, że Eternia to bijące serce kosmosu.
A Posępny Czerep jest sercem tego serca.
Sądzę więc, że serce serca
tego serca – to Potęga Posępnego Czerepu.
Mówią, że potrafi obdarzyć człowieka boską mocą.
Dla bezpieczeństwa Potęgę zaklęto w naczyniu,
starożytnej broni zwanej Mieczem Mocy.
Słabe, wiem, ale na nic lepszego nie wpadli.
Według legendy, gdy Eternia będzie w największej potrzebie,
pojawi się bohater, który sięgnie po miecz,
i będzie nim wymiatał.
Epicko.
Dotąd miecz spoczywał ukryty w zamku
pod czujnym okiem Czarodziejki,
która była mądra i starożytna,
i trochę upiorna, prawdę mówiąc. Lecz jest spoko. Bardzo spoko.
Przez stulecia Posępny Czerep pozostawał pod ochroną moich przodków.
Czyli wywodzę się ze znamienitego rodu potężnych herosów.
Szlachetnych, silnych, nieustraszonych.
Mamo, ale ja nie chcę walczyć.
Wszyscy są ode mnie więksi i silniejsi.
Do tego mam słabą koordynację.
- Bzdura. Kto tak powiedział? - Płoszek.
To prawda. Jest najmniejszy i najsłabszy.
Cud, że jeszcze niczego nie złamał, ani nie zginął.
Zatem co powinien robić książę zamiast ćwiczeń fechtunku?
Nie wiem, może bawić się z Płoszkiem?
Idź. Mnie wystarczy kłębek włóczki.
Nie pomagasz.
Naprawdę muszę iść?
Trening z bronią. Już.
Posłuchajcie, przyszła elito Eternos.
Nie stawia się pomników pokonanym,
nie nazywa się ulic na cześć tchórzy
i nie urządza się parad za sam wysiłek.
Ta ziemia, tamten pałac, całe wasze życie
powstały na barkach mężczyzn i kobiet, którzy wygrali walkę.
A jako zbrojmistrz waszego króla wygrałem tych walk od groma.
Dlatego tu jesteśmy.
Ocaliłem zadki waszych rodziców.
Ocaliłem zadki waszych sąsiadów i zadki ich rodziców.
To cała masa zadków. Rzecz w tym, że walczyłem dla was.
Teraz wy walczcie dla mnie, polegając na swoim refleksie,
pewnym oku i wspaniałej muskulaturze.
Oraz na tym.
Ktoś wie, co to jest?
To jest kij.
Dzięki, że mnie oświeciłeś.
Ktoś jeszcze?
Teela.
To broń.
Brawo, córciu.
To wasza broń. Przedłużenie ramion.
Dobrać się w pary, wziąć broń.
Chcę widzieć porządne siniaki,
zakrwawione nosy i wyszczerbione zęby.
Ćwiczymy. Nisko na nogach.
- Dian, chcesz... - W realu zginąłbyś dwa razy.
- Adam. - Orientuj się!
Patrz mu w oczy, masakrując twarz.
Blokuj, bo będzie tylko gorzej.
Możemy to przegadać?
Adamie... Mierz siły na zamiary.
Dobrze... Teela.
Co z ciebie za kumpela?
Taka, co da ci wycisk.
Duncanie.
Co myślisz o naszych nowicjuszach?
To pojętni i pilni uczniowie.
Wszyscy?
Przestań tańczyć.
- No walcz. - Uderz mnie.
Robi z siebie błazna.
Obiecałem uczynić z niego mężczyznę i to zrobię.
Tak, ale jakiego mężczyznę?
- Adam! - Uderz mnie!
Po prawdzie to ją rozbroił.
Nie tędy droga, stary druhu.
Wygrałem!
Przestań się wygłupiać.
Synu.
Zmierz się ze mną.
Podnieś go.
A teraz...
broń się.
Tato.
Tato!
Na tym świecie nie ma miejsca dla słabych.
Tak, tato.
Powtórz to.
Na tym świecie nie ma miejsca dla słabych.
Adamie, wstawaj.
Wstań.
Gdy upadasz,
masz szansę powstać z podniesioną głową. Jasne?
Napręż muskuły.
Gdy się odwróci, zobaczy cię.
Pokaż mu, że umiesz przyjąć cios.
Gdy się odwróci, nie zobaczy zlęknionego chłopca.
Zobaczy mężczyznę.
Kogo zobaczy?
- Mężczyznę. - Tak. Patrz.
Gdy tylko się odwróci.
Rozchodź to, mały.
Koniec przedstawienia. Wracamy do ćwiczeń.
- Adam. - Co tutaj robisz?
Poszłam za tobą.
Chciałbym pobyć tu sam, więc...
Nie bądź lamusem.
Wcale nie byłeś słaby.
Mówię o treningu.
Tata myśli inaczej.
Czy to Czarodziejka?
Na co tak patrzy?
Królu Randorze, atakują nas.
Mam to pod kontrolą, panie.
Straż królewska jest wyszkolona.
Daję słowo.
Rodzinie królewskiej nic nie grozi.
Ochronię was w drodze do Posępnego Czerepu. Straż!
Będzie dobrze.
Nie oddalaj się.
- Teela, chodź! - Tato...
Boję się.
Kto nauczył cię tego słowa? Nie ja.
Wszystko będzie dobrze.
Przy mnie nie musisz się niczego bać.
Chodź.
Biegiem! Ruchy!
Za dużo ich.
Wielka armia oznacza jedno.
Więcej celów.
Idziemy.
Za mną.
Pójdziemy tędy.
W porządku, zostańcie tutaj.
Nędzne pałacowe chłystki.
Idźcie i nie zatrzymujcie się.
Szybko. Zajmę się tym.
Ktoś tu szuka guza.
Ani kroku dalej.
Jakim prawem nachodzisz moje miasto? Wiesz, z kim zadzierasz?
Może mi powiesz?
Jestem Duncan, dowódca królewskiej straży.
Cholerny zbrojmistrz króla.
A dzisiaj...
zawiodłeś.
Tato.
Podnieś się, wstań. Proszę.
Teela.
Zawiodłem.
Szybko.
Trzymaj się.
Panowanie Randora dobiega dziś końca.
Uwierzyłeś we własną siłę, zapominając, kto czyha w mroku.
To byłem ja.
Ja czekałem.
W najgłębszych i najmroczniejszych zakątkach wszechświata.
Czekałem.
Lecz teraz staję w świetle,
byś mógł zobaczyć swój upadek.
Idź. Nie oglądaj się.
Nie lękaj się, synku. Ochronię cię.
Bądź dzielny. Zatrzymam ich.
- Tato? - Idźcie!
Tato!
Co mi zrobisz, draniu?
Tylko skrócę cię o głowę.
Mniejsza o mój los. Eternos nigdy nie będzie twoje.
Twój pałac to tylko mury i szkło,
a korona to rekwizyt.
Chcę władzy, która za tym stoi.
Złolino?
Złolino.
Ładna przemowa, Lordzie Szkieletorze. Czysta poezja.
Zabierzcie go. Jego czas minął.
Jutro o świcie
Eternia ujrzy mój triumf.
- To tyle. Skończyłem. - Tak, panie.
- Uniesiona pięść znaczy koniec. - Tak.
To jest apogeum!
Zapamiętamy, panie.
Nadchodzą.
Posępny Czerep upadnie.
Nie, przetrwa.
Przynieś miecz, dziecko.
Szybko. Pospiesz się.
Musisz bezpiecznie ukryć miecz jak najdalej stąd.
Będzie tam, gdzie go nigdy nie znajdą.
W moim domu.
Adamie, uważaj na siebie
i nie zapomnij, skąd pochodzisz.
Ten miecz jest mój.
Przynieś mi go, chłopcze.
Nie waż się podejść bliżej.
Mamo.
Biedactwo. Zaryzykuję.
Nie zgub Miecza. To jedyna droga do domu.
Niesiesz nadzieję Eternii.
Idź już!
Idź!
Nie!
I tak oto wylądowałem...
w Oklahoma City.
A ty, Julie? Pochodzisz z tych stron?
Przepraszam, powiedziałeś „Szkieletor”?
Tak, zgadza się.
Jasne.
Muszę odebrać.
Nie dzwonił.
Nie, ale muszę już iść.
Julie, przepraszam.
Wiem, szalona historia. To przez ten miecz?
Miecz to tylko naczynie, które skrywa w sobie Moc.
To mogłaby być ta szklanka.
Moc Posępnego Czerepu może być w twojej szklance, ale nie jest,
bo była w mieczu, który tamtej nocy zgubiłem.
Nie jestem z tego dumny, ale zgubiłem...
Odnajdę go.
A wtedy on wskaże mi drogę do domu.
Zrywasz ze mną?
Nie! Są sobie pisani.
Rozumiem.
Proszę, nie rób tego. Nie myślisz tak.
Hej!
Co tam, ziom?
Wcześnie wróciłeś.
Nie mówmy o tym.
Stary.
Powiedziałeś jej? Całą historię?
O Czarodziejce, gadającym tygrysie?
Nawet o królu rozczarowanym twoim brakiem męskości?
Tak, trzeba było tę część pominąć.
Mówisz lasce z Hinge, że jesteś z innej planety,
ale utknąłeś tutaj, szukając miecza, który wskaże ci drogę do domu.
Przez to wychodzisz na lekkiego... Na niezłego świra.
Rysunki dociętych typów, te historie...
Naprawdę są docięci.
Skoro pyta mnie, skąd jestem, to co mam odpowiedzieć?
Że rodzice zginęli w traumatycznym wypadku.
Tak mi przykro.
Tłumisz to wspomnienie, zastępując je fantazją.
Tak mówi twój terapeuta?
Chcesz, bym zapomniał, kim jestem?
Cel całego mojego życia.
Może celem twojego życia jest nie być dziwakiem.
Myślisz czasem o tym?
Znalazłbyś pracę, wynajął mieszkanie, zaszalał w weekend
i odliczał dni do kolejnych wakacji.
Tak jak wszyscy inni.
TARAN
Miałeś narysować ulubioną postać z historii.
Taran jest postacią z historii.
Nie.
To będzie dobry dzień.
Słyszę cię emocjonalnie,
dotykam za obopólną zgodą.
Widzę osobę, którą naprawdę jesteś.
Możecie to sobie powtarzać z naszą ulubioną mantrą.
Wstańmy i powiedzmy to razem.
Wszyscy, dobrze?
Mam moc, by być najlepszą wersją siebie.
ADAM GLENN ON/JEGO
Może to jego prawda, lecz nie moja.
Chyba trzeba najpierw ustalić, o czyjej prawdzie mówimy.
Ktoś widział ten miecz?
Mam wrażenie, że za dużo się mówi o prawdzie.
Może bardziej konstruktywna
byłaby odrobina uznawania prawdy.
Przepraszam, co?
To moje miejsce.
Co?
Zająłeś moje miejsce.
Przepraszam.
Jakaś porada dla nowicjusza?
Jakieś mądrości życiowe.
Dobra, młody. Nie buduj tylko przodu. To fasada.
Liczy się to, co masz w środku. Jeśli w siebie uwierzysz...
osiągniesz wszystko.
Super.
Naprawdę super.
Wytłumaczysz mi to jeszcze raz?
Nie. Tyle wystarczy.
Powodzenia, młody.
Ktoś widział ten miecz?
Dzyń-dzyń.
- Hej. - Cześć.
Wpadłbyś na chwilę do mojego gabinetu?
Właśnie robię coś mega ważnego dla kadr.
Widzę, lecz ja nie prosiłam, tylko ci kazałam.
No dobrze.
Ten ton bywa trochę mylący.
To pytanie czy nie? Nie.
Czyli widzimy się za 10 minut?
Dobrze, Suzie.
Adamie, czy myślisz czasem o przyszłości w tej firmie?
A powinienem?
OK, spróbuję ująć to inaczej.
Bardzo się starasz.
Jesteś miły, szczery i rozważny.
Ludzie cię słuchają. Ludzie cię lubią.
Jednak...
wydajesz się rozkojarzony,
a ja nie chcę nikomu psuć zabawy.
Skoro ciebie bawią nerdowskie klimaty i miecze, to super sprawa.
Lecz zaniedbałabym obowiązki, nie dając ci ochrzanu.
Ochrzanu?
Reprymendy, no wiesz.
Jestem srogą szefową. Nie mogę być kumpelą.
Lecz teraz mega serio.
To hobby odbija się na twojej pracy.
Znalazłem twój miecz.
Możemy to na chwilę zignorować?
Ta fiksacja na mieczach
nie pasuje do wizerunku firmy.
Prawdę mówiąc, wywalę cię, jeśli się nie ogarniesz.
Czyli to jest ultimatum.
Tak. Załapałeś.
Konflikty nie są moją mocną stroną.
Wylecisz, jeśli w czasie pracy będziesz szukać broni.
Przerażasz ludzi. Zwłaszcza Darryla.
Jak ja nie znoszę Darryla.
Posłuchaj, to nie tak.
Bez tego miecza jestem nikim.
No dobrze, chwila prawdy.
Masz zamiar żyć tu w realu
czy nadal będziesz bujał w obłokach
bez żadnego celu, uzależniony od telefonu.
Widzę twoją rękę.
- Tylko chwila. - Zostaw go.
- Przeczytam. - Nie.
- Muszę. - Nie.
Dobrze, zrobiłeś to.
Znalazłem twój miecz. Oddam za 300 dolców.
- Adam? - O ja cię...
- Adam? - Muszę iść.
Nie możesz tak...
Jeśli wyjdziesz, pożegnasz się z pracą. Za porozumieniem stron.
STREFA GROZY
Jestem na miejscu.
Wejdź do środka.
Skąd będę wiedział...
Domyślisz się.
To ty, tak?
Raczej tak.
Sztos.
- Tak. - Tak.
Masz mój miecz?
Nie. Nie sądzę.
Nie masz miecza?
Nie.
Boże.
W takim razie to nie ty.
- Sorki. - Jasne.
WIELKI JIM
- Masz mój miecz? - Co?
Nieważne.
Czy masz mój miecz?
To ja.
Co do diabła?
Dosłownie każdego spytałeś o miecz.
Każdy z nich mógł go mieć.
Mam w domu laskę czarodzieja.
Nie zawracaj głowy.
Na tym kończy się moja rola.
Co?
Co mam z tym zrobić?
To twój problem.
Mnie tutaj nie było.
Sytuacja pod kontrolą.
Nie możesz tego robić.
Bez obaw. To mój Miecz.
OK.
O, nie.
Proszę odczepić się od Toraka.
To Torak przyczepił się do mnie.
Mam go. Nie, nie mam.
Proszę nie napastować łupieżcy.
To on mnie napastuje.
Nie jest na sprzedaż.
Nie kupuję go, tylko zabieram.
Już za chwilę zniknę
w olśniewającym błysku światła.
Lub czymś innym.
Super.
Na Potęgę Posępnego Czerepu,
muszę wrócić do domu!
Posępny Czerepie, zabierz mnie do domu.
Masz dziewczynę?
Co do diabła?
Źle, gdy mnie rozśmieszasz. Jeszcze gorzej, gdy zasmucasz.
Nie znoszę, gdy cię nie ma i gdy wtedy nie dzwonisz.
- Czy to... - Miecz Mocy?
Tak, to on.
Zadziałaj.
Włącz się jakoś.
TATA
Super.
Spoko miecz, Nieśmiertelny.
Tak, ładny mieczyk, Rip Van...
Królu Art...
Kim właściwie jesteś, rycerzu?
Co jest, do cholery? Idioci.
Zostań tu.
Co się dzieje?
Nie.
OK.
Adam?
To naprawdę ty?
Co?
Nie poznajesz mnie?
Nadal jesteś lamusem.
Teela?
Wracamy do domu?
Czego on ode mnie chce?
Nie ciebie szuka, tylko tego.
Miecz wysłał sygnał. Dlaczego tak długo to trwało?
Gdzieś mi się zapodział.
- Zapodział? - Tak.
Minęło 15 lat.
Dobra, liczę do trzech.
- Nie pobiegnę. Nie dam rady. - Raz. Dwa.
- Trzy. - To nie dla mnie.
Zwolnij trochę.
- Skacz! - Co? Nie!
OK.
- Co z tobą? - Nie no, spoko.
Dokąd biegniemy?
Na statek. Tam.
Czyli gdzie?
Tak.
Super.
Statku. Otwórz się.
Opuszczam trap wejściowy.
Mówiłem wam, że to prawda!
Może nie konkretnie wam.
Jednak poniekąd reprezentujecie ludzi,
którzy we mnie wątpili.
Adam, chodź.
Statku, spadamy stąd. Już.
Już stąd spadam.
Uważaj. Zrobi się dziwnie.
- OK. - Statku, zagnij czasoprzestrzeń.
Zaginam i zrobi się dziwnie.
Nie wierzę, że to ty.
Tak.
To ja.
Ale jesteś wielka.
Zestarzałaś się.
Ładnie się zestarzałaś. Jesteś starsza.
Ty wcale się nie zmieniłeś.
No więc...
Nie wiesz, jak było źle.
Po twoim odejściu wszystko się zmieniło.
Moi rodzice?
Szkieletor pojmał ich tamtej nocy
i więcej ich nie widzieliśmy.
Dotrę na Eternię za 10,
dziewięć, osiem, siedem, sześć...
To cud, że wracam do domu.
Lepiej ostudź swoje oczekiwania.
...dwa, jeden.
Same zgliszcza.
Szkieletor nigdy nie pragnął Eternos.
Po prostu nie chciał go oddać.
Dlaczego to zrobił?
Bo jest zły.
Pewnie chodzi o coś więcej.
Ma czaszkę zamiast twarzy.
Musimy się ewakuować. Tutaj jest niebezpiecznie.
Na co się gapisz?
Wybacz, panie. Nie byłem pewien, czy śpisz.
Przynieś moje berło, knurze.
Tak, panie.
Uważaj! Jeśli je upuścisz, zmielę cię na kiełbasę,
tak jak twoją matkę.
Mój panie, Szkieletorze...
Bestia powróciła.
O, podły i nikczemny Szkieletorze,
sadystyczny władco zła...
Zamknij się! Na kolana.
Niżej.
Powiedz mi, że masz Miecz.
Znalazłem go, lecz ta Teela go zwędziła.
Proszę, przestań. Strasznie boli, panie.
Teela?
Pomiot zbrojmistrza króla.
Jej statek wykonał dziś lot zwiadowczy nad Eternos.
Czyli Miecz jest tutaj.
Musimy ją śledzić i zobaczyć, co knuje.
Już się tym zajęłam, panie.
Co tu jeszcze robisz?
Masz przynieść miecz, kudłaty matole!
Kim jestem, Złolino? Czyż nie jestem potężny?
Mój panie, jesteś najpotężniejszy.
Czyż nie pokazałem mieszkańcom Eternii,
że jestem sprawiedliwym i godnym władcą?
Uśmierciłeś ich tysiące, by tego dowieść.
Lecz jaki z tego pożytek?
Za pozwoleniem, panie.
Ty już wygrałeś.
Dysponujesz potężną armią.
Dzierżysz Berło Chaosu, zasiadasz na kościanym tronie...
Masz też... mnie.
Naprawdę chcesz więcej?
Mogą wszystko zabrać. Nie widzisz?
Zabiorą mi Berło, ciebie, wszystko.
A wtedy kim będę?
- Panie... - Wtedy będę nikim!
Dopóki miecz pozostaje w cudzych rękach,
moja władza będzie tymczasowa.
Pragnę czegoś trwalszego.
Nie jestem byle królem.
Jestem diabłem,
jednak chcę być bogiem.
- Dokąd teraz? - Straż Królewska.
Albo to, co z nas zostało.
Straż jest tutaj? Ukrywacie się?
Szkieletor tu nie zajrzy.
A skoro mamy Miecz, możemy go pokonać.
Pilnuj go i nie skupiaj na sobie uwagi.
Tak ubieracie się na Ziemi?
Niezupełnie. Raczej nie.
Nie gap się.
Widzę Miecz.
Dobra, ja będę gadać.
Mogą być lekko wkurzeni.
Gdzie się podziewałaś? Miałaś być na patrolu.
Zbiry Szkieletora są wszędzie.
Znalazłam Miecz Mocy.
Co?
Tam. A człowiek, który go niesie, to syn króla Randora.
Zaginiony Książę Eternos.
Hejka.
Ale sztos, że tu jestem.
To nie jest syn króla.
Jest nim i może to udowodnić.
To prawda, tak.
No więc...
Podziwialiśmy z tatą twoje ćwiczenia bojowe.
Co to? Trzęsienie ziemi?
Co to za wymoczek?
Taran.
Jak mnie nazwałeś?
Taranem?
No bo wiesz, tak trochę wyglądasz...
Czyli jak?
Jak gość, który taranuje.
Uzurpator. Nie znasz nas.
Ależ tak.
Przez całe życie opowiadam o was ludziom.
W dzieciństwie rysowałem was, żeby nie zapomnieć.
- Poważnie? - Tak.
To kim ja jestem?
Jesteś Piącha.
Masz inne imię, wiadomo...
ale walisz piąchą.
Nie walę piąchą.
Widziałem, jak waliłeś goblina.
Adam!
To ma być zbawca Eternii?
Ja też nie tego się spodziewałam.
Lecz przysięgam, że to on.
Namierzyłam Miecz Mocy.
- Pokaż mi go. - Doprowadził mnie on...
- Nie wierć się! - Co robisz?
- ...do niego. - Dawaj!
Teela.
Dzięki.
Sądziłam, że pójdzie lepiej.
Daj nam chwilę, by to przegadać.
- Jasne. Przegadajmy. - Adam!
Jesteś Dina, prawda?
- Dian. - Dian.
Dian, tak! O mój Boże.
To wariactwo, ale znamy się ze szkoły.
Wpychałaś mnie do szafek.
Bolało?
W sumie...
Dian? Chyba je zamknęłaś. Niechcący.
Piącha?
To od jego wielkiej...
- Miałem 10 lat. - Musimy stąd wyjść.
Capi tu szczynami.
- To on. - Pryskaj stąd.
Tak, mam za swoje.
Czy to bot bojowy?
Co? Nie, to bot usługowy. Przerośnięta sprzątaczka.
Urocze.
Te boty to zabójczy superżołnierze.
Jeden taki zastąpi 15 wojowników.
Prawdę mówiąc, dwudziestu.
Czad.
Wygląda jak Miecz Mocy.
Mniejszy niż myślałam.
To dlatego, że mam wielką łapę.
Tę drugą masz wielką.
Ta też jest sporawa.
Dlatego Miecz wydaje się mały.
Kapitanie.
Co tam?
Chyba mamy problem.
Przylecieli po Miecz.
Musimy stąd wyjść.
Proszę pani? Nie stworzono pani do mycia podłóg.
Proszę do nas dołączyć.
- Jako służąca? - Nie, jako żołnierz.
Mógłbyś nie czulić się do sprzętu AGD?
Dołączę do was...
pod warunkiem, że nie będę gotować
ani zmywać,
a wszelkie wydzieliny ogarniecie sami.
Jasne?
Czekaj.
Chwila.
Pomóż mi go stąd zabrać.
- Tego pijaka? - Tato.
Obudź się.
Czemu nazwałaś go tatą?
Bo nim jest.
Tato, zbudź się.
Ciszej może. Próbuję tu spać.
- Duncan? - Pomożesz czy nie?
Tak.
OK.
Boże, jaki ciężki.
Brawo. Musi się nawodnić.
Co to za gość? Znamy się?
Tak.
Dawno temu, gdy byłem dzieckiem, szkoliłeś mnie.
Szermierka? Walka wręcz?
Poniżałeś mnie i kopałeś, gdy już leżałem,
upokarzałeś, miażdżąc moją samoocenę?
Adam. Jestem Adam.
- Nie sprzątam tego. - Nikt cię nie prosi.
Chwila. Znam ciebie.
Jesteś synem Randora.
Tak, to ja.
Nasz słodki Adam.
Super, że mnie pamiętasz.
Ciamajda. Ciepła klucha. Chuderlak.
Chyba nie byłem ciepłą kluchą?
Wystarczy. Musimy iść, tato.
Co? Nie ma mowy.
Tu mi dobrze. Idźcie sami.
Posiedzę sobie przy pawiu.
Trzeba będzie go nieść.
Jasne. Dziękuję za zaproszenie do udziału w tej ekscytującej przygodzie.
Hej!
Pójdę sam. Mogę iść sam!
Tędy.
Miecz jest tutaj. Znajdźcie go!
Zabierz Miecz jak najdalej od niego. Idź!
Zwijamy się.
Co tu się dzieje?
Ty wredny robocie!
Mówiłem, że pójdę sam.
Lepiej się pochyl.
Lepiej się posraj.
Roboto, włącz choć na chwilę tryb bojowy.
Próbujesz być zabawny?
To bot usługowy. Duncan ją przeprogramował.
Słusznie. Wariatka chciała odstrzelić mi łeb.
To była usterka.
Jasne.
Biegiem.
Co tu się odwala?
Nie strzelajcie do mnie!
Dzięki.
Za mną!
Czy ona skoczyła?
Mnie zaskoczyła.
Mnie również.
- Mam wziąć Drinkmana? - Że co?
Duncanie, jak się czujesz?
Wyśmienicie.
Dlaczego wciąż żyje?
- Tato. - Dam radę.
Chodźmy.
W porządku.
Wyłazić, tchórze!
Szczękochwyt.
Kto?
- Z moich rysunków. - Szczękochwyt.
- Nieważne. - Nie, nie, nie...
Tato.
Tylko nie on. Jesteśmy w pułapce.
Nie macie którędy uciec.
Może z nim pomówię. Zainicjuję dialog.
- Pogięło cię? - Co? Dialog?
Zajmuję się tym zawodowo.
Jestem dobry w te klocki.
- Nie! - Zaraz wracam.
- Co? - Adam!
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Panie Szczękochwyt!
Siemka.
Czekajcie.
Mogę zająć panu chwilę?
Chciałbym załagodzić sytuację,
ponieważ emocje sięgają zenitu.
Ano sięgają, co nie?
A ty kim jesteś?
Jestem Adam, Książę...
OK.
Widzę, że zmierzamy w stronę konfliktu.
Przestań gadać.
OK.
Rozwiązywanie konfliktów polega na skutecznej komunikacji, prawda?
Użyj Miecza!
Użyj Miecza. Miecza?
Wypowiedz słowa.
Na Potęgę...
Na Potęgę Posępnego Czerepu.
Na Potęgę Posępnego Czerepu!
Mocy, przybywaj!
O ja cię.
Mistrz Posępnego Czerepu!
Mamy szczęście.
Mamy przerąbane.
Cholera...
Brawo! Tego cię uczyłem.
Nie tego...
Jest dobrze.
- Hej, zwijamy się. - Chodźmy.
Widzieliście to?
Wyrwałem mu ramię i rozwaliłem całą bandę.
Widziałem, młody.
Wy, durnie! Niedojdy i tępaki!
Panie...
Żałosna zgrajo nędznych pasożytów!
Chcę ten miecz, słyszycie? Chcę go, jest mój.
Mój, mój, mój...
I zdobędę go. Słyszycie?
Zdobędę go, a wy mi go przyniesiecie.
Zrozumieliście?
Za nimi! Zabierzcie Miecz!
Może przejmę stery?
Nic z tego, tato.
Super ci idzie.
- Nie teraz. - OK.
- Mamy prze... - ...bicie.
Przebicie kadłuba.
Statku, przeprowadź analizę.
Przeprowadzam analizę. Mam przebity kadłub.
- OK. - Mówię tylko,
że mam doświadczenie w...
Wolisz iść? To cię wysadzę.
Cholera.
- Teela? - Musisz paru odstrzelić.
- OK. - Weź ślizgolot.
Robi się. Ślizgolot.
- Nie ty. - Co?
Zdecydowanie nie ty.
Co jest?
OK.
Tak.
Tracimy pułap.
Jeśli poluzujesz...
- wolant... - Ani słowa!
Nie uda się nam.
Ustabilizuj maszynę.
Powiedział pijak.
No dobra.
Adam?
Adam! Hej!
Uważaj, za tobą!
- Zjeżdżaj stamtąd, głąbie! - Co?
Zaraz zginiesz.
Rany, naprawdę umiesz latać.
Nie chcę tego słuchać.
Wywrotowcy z Eternii.
Czas wytchnienia dobiegł końca.
Fi-ni-to.
Jeśli chcecie dożyć jutra,
musicie okazać lojalność.
Wiecie, co to znaczy, łotry?
Że będę zabijać was po kolei,
póki nie wyjawicie mi imienia tego zuchwałego barbarzyńcy.
Wiecie, o kim mówię.
Muskuły, przepaska, piękna opalenizna.
Wielki, lśniący miecz.
Nie?
Bardzo dobrze.
Ty.
Złolino, kto to jest?
To Mech-man.
Nada się.
Nie!
Patrzcie, upadli bohaterowie Eternii,
jak błaga o swe nędzne życie.
No już.
Błagaj.
Nie.
Nie!
Spójrz, skarbie, zrobiłem ściółkę.
Bardzo dobre. Ściółka.
Ponawiam pytanie.
Kim jest wojownik, który dziś was bronił?
Wystarczy!
Wystarczy. Już mówię.
Nie krępuj się.
To młody książę, co wrócił z zaświatów.
Czy to możliwe?
Zabrać ich i zamknąć.
Niech ten śmietnik doszczętnie spłonie!
Tutaj nie będą nas szukać.
Nie bez wsparcia.
Poszukam Adama, póki widno.
Nie, zostaw to mnie.
- Serio, dam radę. - To moja praca.
Była. Twoja była praca.
Ja się tym zajmę. Zostań tu.
TATY
Gdzie jestem?
Kim jestem?
Jesteś tym, który przywróci Eternii pokój.
Mistrzem Posępnego Czerepu.
Adam.
Na Zodaca, ty żyjesz!
Chyba spłoszyłaś Czarodziejkę.
To nie Czarodziejka.
Naprawdę myślę, że to ona.
Jasne.
Jesteś ranny?
O dziwo, nic a nic.
Dobrze.
Chodź, ściemnia się.
Przenocujemy tu i o świcie ruszymy.
Co?
Nic. Dawno cię takiego nie widziałam.
No więc zbrojmistrz gdzieś tu się schował.
Obyś go znalazł.
Hej, chwila.
Co tutaj mamy?
Kto chce się napić?
Tato, mówisz poważnie?
Co? Daj spokój, usiądźcie.
Napijemy się, pogadamy, pośpiewamy.
Trzeba uczcić zwycięstwo...
Zwycięstwo? Jakie zwycięstwo?
Wciąż żyjemy.
To nazywasz zwycięstwem?
Zasłużyliśmy na to.
„Zasługujesz” sobie na to od 15 lat.
Będzie więcej dla nas. Siadaj.
To za powrót Miecza
i Mistrza Posępnego Czerepu!
Wyrwanie typowi ręki
nie wydaje się powodem do świętowania.
Nie miałeś wyjścia.
A co się stało...
ze słuchaniem i rozumieniem?
Rozmowami?
Rozmowa.
A gdy ktoś rusza z mieczem na twoją rodzinę?
Jasne. Co mam powiedzieć? Walczysz z nim, tak?
Nie, chronisz rodzinę.
Źle to wszystko rozumiesz.
Kpicie z narwanych żołdaków, że są zacofani.
Lecz gdy wybucha wojna, to nie poeci stają do walki.
Tylko ktoś, kto ma siłę.
I nie robi tego dla chwały.
Robi to po to...
by jego dzieci ujrzały kolejny dzień.
Kogoś takiego nazywam mężczyzną.
Pojawia się, gdy jest potrzebny.
Tak jak ty.
Skoro o tym mowa...
Nieźle się dziś spisałeś.
Nigdy nie powiedziałeś mi nic milszego.
Jednak kondycja trochę szwankuje.
Technika też do poprawy.
- Ale nie jest źle. - Wrócił.
Takiego Duncana pamiętam.
Dobrze.
Hej, pomożesz mi?
- To trochę waży... - Boże, jasne.
- Twoja przepaska jest na... Wybacz. - OK.
Jakie to uczucie być potężnym wojownikiem?
Tak ogólnie rzecz biorąc, całkiem spoko.
Ale co z moją koszulą?
Albo spodniami.
Wracają, czy mam ciągle kupować nowe?
Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też.
Myślałam o tobie. Cały czas.
Ja też.
Serio nie było dnia, żebym o tobie nie myślała.
Ja też.
I o tym, jak wiele...
znaczy dla mnie ta przyjaźń.
Byłeś dobrym kumplem.
Naprawdę dobrym. W zasadzie młodszym bratem.
Zawsze byłeś i będziesz moim przyjacielem.
I nic tego nie zmieni.
Ziomalka.
- Wiem, jasne. - Co za ulga.
Odbierzmy mu flaszkę, nim zacznie śpiewać.
Tego byśmy nie chcieli.
Jasne.
Patrzcie, nędzne ścierwa, oto ja...
Szkieletor.
A wy jesteście tylko robakami, wijącymi się u mych stóp.
„Tyłko-robakami”? Nazwał nas „tyłko-robakami”?
Lecz jeden z was uważa, że ma wyższy cel.
Marnotrawny książę rzekomo powrócił.
Lecz Eternia już nie jest twoja, książę.
Jest moja. Wszystko tu należy do mnie.
Łącznie z tym mieczem,
który pasuje do ręki silniejszej niż twoja.
Posłuchaj więc wielkodusznej oferty.
Przynieś Miecz Mocy na Wężowe Wzgórze,
a być może pojednasz się...
z mamą i tata.
Tak, są cali i zdrowi.
Cóż, może nie zdrowi, ale cali.
Pomyśl, znów będziecie szczęśliwą rodziną.
Albo oni umrą...
w męczarniach.
Wyłącznie z twojej winy.
Jakże będzie ci wtedy ciążyć ten miecz...
Mistrzu Posępnego Czerepu?
Muszę iść.
Teraz.
Adamie, to pułapka!
Szkieletor z Mieczem będzie niezwyciężony.
Nie oddam mu Miecza. Zabiję go nim.
To Szkieletor. Nie działaj na oślep.
Mam w rękach moc boga.
Ale nie jesteś bogiem. Jesteś człowiekiem.
Uwięził moich rodziców.
Muszę ich ocalić.
Tak postępuje mężczyzna, prawda?
Jakbym słyszała tatę.
To coś złego?
- Zobaczymy. - Hej!
Idę, z wami lub bez.
Adam.
Idziemy z tobą.
Do samego końca.
Jakby im życie było niemiłe.
Nie teraz.
Chodźcie.
Wężowe Wzgórze jest w tę stronę.
Nie wiemy, co tam jest.
Ja tam będę.
Chodźcie za mną.
Cześć, jestem Adam.
Książę Eternii, obrońca tajemnic Zamku Posępnego Czerepu.
Przyniosłem Miecz Mocy.
Oddaj mi broń.
Oddam Miecz Szkieletorowi i nikomu innemu.
Zatrzymaj Miecz.
Straże!
Zaprowadź to boskie ciało do Lorda Szkieletora.
Reszta pójdzie ze mną.
Przygotować lochy.
Adam, daj mu popalić!
Obłędny widok, nieprawdaż?
Dać wam chwilę?
Tato?
Adam?
Czy to ty?
Tak.
To ja.
Ckliwe pojednanie może poczekać.
Teraz daj mi Miecz.
Uwolnij go.
Powiedziałem pierwszy.
Uwolnij go!
Lepiej nie pogrywaj ze mną, urwisie.
Ja gram, by wygrać i...
Kantuję.
Odbierzcie go.
Powodzenia.
Nie. Nie!
Świetnie, Złolino. Zamroziłaś go.
Brawo, książę Adamie. Ładny pokaz.
Tylko jaki był jego cel?
Stań ze mną twarzą w twarz.
Po pierwsze, nie mam twarzy. Po drugie, nie chcę.
Poza tym nadszedł czas na mój pokaz.
Co powiesz, papciu?
Ma patrzeć, jak przebijam cię jego mieczem?
O, tak.
Nie.
Nie!
Tato?
Adam.
Pokaż się.
No proszę.
Trochę to trwało, ale wróciłeś.
Tak, bardzo się zmieniłem.
Już nie jestem... tym wątłym chłopcem.
Prawda.
Jestem synem, jakiego chciałeś.
A chciałem, byś kim został?
Kimś innym.
Nie, hej...
Nie tego chciałem.
Byłeś bardzo drobnym chłopcem.
Świat...
wydawał ci się taki wielki.
Próbowałem więc cię wzmocnić,
gdyż chciałem cię chronić.
Nie miałem innego pomysłu.
Tyle rzeczy powinienem był ci powiedzieć.
Tato, już dobrze.
Już dobrze.
Żałuję, że tego nie rozumiałem.
Żałuję, że nie pozwoliłem ci...
być sobą.
Tato, nie. Zaczekaj, zaczekaj...
Nie możesz jeszcze zamknąć oczu.
Nie zdążyłem ci tego wyznać.
Musisz to ode mnie usłyszeć.
Zatem obaj się poddajecie.
Nic ci nie jest?
Znów jesteś sobą.
Mamo.
On nie żyje.
Tak długo czekałem.
Teraz się odrodzę...
a wszechświat zadrży w moim cieniu.
Na Potęgę Posępnego Czerepu...
Mocy...
Przy...
...bywaj!
Było dobrze czy pokićkałem słowa?
Słowa się zgadzają. Może jeszcze raz z uczuciem?
Nie drażnij mnie, kobieto.
Dlaczego nie działa?
Czekaj!
Mów, czemu nie działa.
Znam rytuał, który mogę odprawić.
Złóżmy Miecz na ołtarzu w zamku,
a obiecuję, że zadziała.
Oby tak było.
Przygotować mój statek.
Hej, młody...
Chcesz pogadać?
Nie mam zbyt dużej wprawy
w gadkach. Mam na myśli to...
co dzieje się w środku... No wiesz...
- Uczucia? - Tak. Właśnie.
Ale to wiem na pewno.
Wiem, co znaczy zawieść.
Zrozumieć, że nie jesteś tym, kim chciałeś być.
Wolę być dla niej pijakiem, którego warto ocalić
niż nic niewartym starcem.
Zawiodłem ją.
Ciebie też.
Obiecałem, że was wszystkich ochronię...
Nie udało się.
O rany.
Pamiętasz, co mówiłeś,
gdy jako dzieciak obrywałem po tyłku?
Tak. Mówiłem: „gleba i 20 pompek”.
Nie. Mówiłeś...
„Po upadku podnieś się...
i stań prosto”.
Może powinniśmy spróbować razem.
Co ty na to?
Bardzo chętnie.
Cześć.
Przyprowadziłam ci kogoś.
Płoszek?
O mój Boże.
Czy mogę cię teraz polizać?
Tak, jasne.
O ja cię.
Stęskniłem się.
Nie wierzę, że tu jesteś.
A ja nie wierzę, że wszyscy tu trafiliśmy.
Wszyscy Herosi z Eternii.
Adam, wszystko gra?
Tak. Myślę, że tak.
Do mnie. Narada wojenna.
Nie narada, bardziej seminarium.
Dobra. Zbiórka na seminarium wojenne!
Czy mogę prosić o uwagę?
Zajmę wam chwilę, by omówić strategię ucieczki.
Że co?
To przemowa przed bitwą?
Budowanie zespołu.
- Co to za gość? - Kim jesteś?
Adam, Książę Eternii.
Przepraszam. Cześć.
Sądziłem, że Adam nie żyje.
Wciągnij szyję. Daj mu mówić.
Nie. Wciąż żyję.
Jak widać, mam się dobrze.
- Co mówi? - Głośniej, nie słychać!
Na Ziemi nauczyłem się,
że sukces w miejscu pracy nie zależy od jednego mężczyzny...
lub kobiety...
lub czegoś takiego.
Osoby. No wiecie.
Sukces to wspólna praca wielu osób.
- Miejsce pracy? - Jesteśmy w lochu.
Wiem o tym.
Wiem, że większość z was mnie nie zna.
Ja znam was wszystkich.
Meka-nek.
Bohaterski człowiek-peryskop.
I Taran.
Taranujesz...
- i jesteś człowiekiem. - No jasne, do cholery!
A ty Piącha, walisz piąchą.
Tak, walę!
I Dian.
Zamykałaś mnie w szafkach, gdy byłem mały.
Tak było, wiadomo.
Znam was wszystkich.
Nosiłem was w sercu.
Eternia jest częścią mnie,
jest moim domem i będę o nią walczył.
Lecz sam tego nie zrobię.
Musicie mi pomóc.
Działając w pojedynkę, trafiłem tutaj. Podobnie jak wy.
Działając razem, możemy to zmienić.
Musimy zacząć od siebie, od środka.
Nie od przodu.
Przód to tylko fasada.
Lecz jeśli uwierzymy w siebie,
będziemy mogli osiągnąć wszystko.
Razem.
Tak.
Dlatego odzyskamy nasz dom. Razem!
Za Alana.
Niech żyje Alan!
Jestem Adam, stary.
Adam.
Ale co możemy zrobić? Te kraty są z fotanium.
Nie do sforsowania.
To kamienne ściany.
Piącha.
Taran.
Wy wszyscy.
Mam jedno pytanie.
Ile wyciskacie na ławce?
Co to „naławka”?
O boziu.
Zabij każdego, kto się zbliży.
Kobiety i dzieci... najpierw.
Zuch.
Chodź, Złolino.
Koniec jest bliski.
Możesz ją naprawić?
Przygotować do walki?
W trybie bojowym chciała mnie zabić.
Wypadek. To był wypadek.
Zawsze tak mówi.
Ja jej ufam, więc...
Zgoda, w porządku.
W porządku.
Nie uśmierć mnie, jasne?
Cały czas miałeś to przy sobie?
Jak uzgodniliśmy, nie zabijesz mnie.
Niczego nie obiecywałam.
O rany.
Nieźle.
Dobra. Teraz!
- Brak mi tchu. - Moje płuca.
- Porzygam się. - Skąd ten kurz?
- Uciekają! - Nie pozwólcie im zbiec!
Dobra, wy nędzni polerownicy czaszek.
Gdzie trzymacie statki?
Zbliżają się.
Roboto i ja zatrzymamy ich, a wy róbcie swoje.
Tato.
Na pewno sobie poradzisz?
Pewności nie mam, ale dam z siebie wszystko.
Wiem, że tak.
Jesteś taka silna.
Silniejsza ode mnie.
Chciałbym być takim mężczyzną.
- Dzięki? - Chodź do mnie.
Kocham was.
To było piękne.
- Mamy tu chwilę dla siebie. - Tak więc...
Mógłbyś zwolnić uścisk?
- Dobrze. - Dzięki.
To było miłe.
- Miła chwila we trójkę. - Nie ma sprawy.
OK.
- Dobrze. Tak... - Idź.
Super.
Można się jeszcze wycofać?
Nie powinienem nosić jakiejś zbroi? To chyba niebezpieczne.
Kiciuś.
Teela! Serio?
To nie kiciuś. To kot bojowy.
- Nieprawda. - Prawda.
Wcale, że nie.
No dobra, ale tylko raz. Wskakujcie.
Następnym razem założę zbroję.
Dobra, czas komuś walnąć z piąchy!
A ty wal z bańki, Taranie.
Przepraszam.
Nadciągają!
Pokażę ci, co prawdziwy mężczyzna może zrobić z mocą.
Nie!
Broń się, wiedźmo!
A może się stąd ulotnijmy, a oni niech tłuką się sami.
Sprytnie, ale nie.
A jednak jesteś córeczką tatusia.
I to jak.
Wbijmy się im na imprezkę.
Zaproszenie mam tutaj.
Właściwie z zaproszeniem, to nie jest...
RSVP: Zaraz odstrzelę dupków.
Totalnie wypaczyłeś tę przenośnię z imprezą.
Super uczucie, co?
Nie wejdą do tego zamku.
Dopóki stoję na nogach.
Nieczęsto widuję cię w pionie.
Zostały ci jakieś pociski?
Tak. Jeden.
Tyle wystarczy.
Tak jest!
Co to jest?
W nogi!
Uwaga!
Duncan?
Pamiętasz mnie?
Pamiętasz, kim kiedyś byłem?
Dowódcą straży królewskiej.
Zbrojmistrzem króla.
Ale dziś...
Jestem nowym człowiekiem!
- Hej! - Duncan?
Roboto!
Nie waż się teraz wyłączać.
To bez znaczenia.
Istnienie to ciąg absurdów prowadzących do bezkresnej nicości.
Moja maleńka.
Nie ruszaj się, ty tępy osiłku.
Próbuję cię zgładzić!
No popatrz.
Twój miecz wydaje się bezużyteczny.
To tylko tandetna zabawka.
To niemożliwe.
Jestem ciekaw.
Kim bez tego jesteś?
Kim jesteś?
Przekonajmy się.
Uwolnij bestię, stary.
Sześciopak, ziom.
Szczerze, Adam?
Jakoś nigdy nie wierzyłem w tę twoją pozę mięśniaka-barbarzyńcy.
Nigdy nie byłeś twardzielem.
Raczej szkolnym popychadłem.
A ci, co cię nie gnębili...
zwyczajnie się nad tobą litowali.
Łap!
Nie byłem taki.
Nie?
Jak wyglądała?
Proszę?
Twoja rodzinna planeta.
Jaka była?
Była...
piękna.
Nigdy czegoś takiego nie widziałaś.
Co ty, a byłeś kiedyś w Sedonie?
Proszę?
To miejsce bardziej do ciebie pasuje.
Świat szarości i beżu, ciągłych upokorzeń i porażek.
Adam! Czy to może poczekać? Mam właśnie rozmowę z Darrylem.
Co to za demon?
Złoczyńca. Złamał mój miecz.
Znowu ten miecz.
Kiedy ja walczyłem z planetą, ty byłeś tu...
Co to w ogóle jest?
Dział zasobów ludzkich.
Zasoby ludzkie?
Adam, ty łobuzie.
Odczep się.
Możesz udawać, że jesteś bohaterem z tymi potężnymi mięśniami
i wielkim mieczem dyndającym u twoich cudownych ud.
Ale wciąż będziesz nieudacznikiem.
Eternia nie jest twoim domem.
Jest marzeniem o kimś, kim nie jesteś.
I to marzenie...
się skończyło.
Adam!
Hej, Adam...
wszystko w porządku?
Tak.
Myślę, że chyba umarłem.
Szlag.
Grubo, brachu.
Daj znać, jeśli czegoś potrzebujesz.
Pospadało ci trochę rysunków.
Tak więc...
proszę.
No dobrze.
Wygodnie umrzeć tuż przed terminem opłaty czynszu.
Ogarnę to.
Wstawaj.
To gadający ptak.
Tak.
Dziwne.
Miałeś gadającego kota.
Słuszna uwaga.
A więc to koniec?
Umarłem?
Być może.
Wstawaj.
Jak mam wstać, skoro umarłem?
Masz Moc.
Nie.
Już nie.
Miecz jest złamany.
Jaki miecz?
Miecz... Mocy.
Ach ten. No i co z nim?
To Miecz Mocy.
Ten, kto ma Miecz,
będzie miał Moc.
Adamie, gdy unosisz swój magiczny miecz, jakie słowa wypowiadasz?
Na Potęgę Posępnego Czerepu...
Tak, mów dalej.
Mocy, przybywaj.
Zgadza się. To ty posiadasz Moc.
Nie Miecz.
Ty.
Wybrałam ciebie.
W rękach dawnych mistrzów Moc była czystą siłą.
Lecz w twoich staje się czymś więcej.
Jest w niej zrozumienie, empatia.
Człowieczeństwo.
Dlatego na naczynie wybrałam ciebie, Adamie.
Jestem naczyniem.
Teraz jesteś gotowy.
Na Potęgę Posępnego Czerepu...
Mocy, przybywaj!
O, w mordę...
Tak!
Szkieletorze...
Mam dla ciebie propozycję.
Może...
przerwiemy tę spiralę przemocy i pogadamy?
Tylko pogadamy.
Zniszczyłeś mój świat.
Zadałeś tyle bólu i cierpienia.
Może dlatego, że nie mogłeś być królem.
A może nie byłeś kochany jako dziecko.
Nie obchodzi mnie to, kim jesteś.
Liczy się to, co robisz.
Zrób więc coś dobrego.
Ty gamoniu.
Ty umięśniony cymbale.
Tutaj nie ma miejsca na dobro.
Nie odkryjesz we mnie jakiejś cząstki dobra.
Nic, co powiesz, nie zmieni mojej natury,
ponieważ jestem...
złoczyńcą.
To cudowne uczucie.
Spójrz na siebie.
Żałosny, mizerny chłystek.
Być może masz Moc, lecz boisz się jej użyć.
I nawet nie wiesz jak.
Wiem, jak jej użyć.
Po prostu nie chcę.
Tylko tyle potrafisz?
Uderzałem na pół gwizdka.
Chcesz pogadać?
OK. O czym pogadamy?
Czas na rozmowę się skończył.
Wstawaj, lamusie.
Proszę.
Dzięki.
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Fajnie go chwyciłaś, a ja ścisnąłem mu rękę...
- Zabiliśmy wszystkich. - Co sądzicie?
Super!
Zbyt wiele odsłania.
Adamie.
Hej.
Jak tam twoje...
uczucia i te sprawy?
Dobrze. Tak...
Chcę, byś to wiedział...
Gdybyś chciał kiedyś pogadać...
jestem tu.
Git.
Czy gdybyś chciał siłować się na rękę.
Gdybyś chciał, bym obił cię kijem, też jestem do usług.
Ja również.
Elita Eternii.
Spójrz na nich.
Wszyscy twoi bohaterowie z dzieciństwa.
Taran...
Piącha...
i... tego jak nazwałeś?
- To Meka-nek. - OK.
Irytujący.
Tak.
Dla mnie też miałeś ksywę?
Bogini-Wojowniczka.
Byłem jeszcze dzieckiem...
- Mocne. - Czad.
- Świetne. - Nie brałbym tego serio.
Siebie też jakoś nazwałeś?
- Nie. - Bujasz. No już.
Powiedz nam.
Wyśmiejecie mnie.
Możliwe, ale powiedz.
No jak?
He-Man.
Co?
He-Man.
Gorsze niż myślałam.
- Ma to sens? - Co to znaczy?
Coś jak strongman.
- Taki męski typ. - Jasne.
- Co, zbyt macho? - Nie, nie...
Bardzo męskie, jak ty.
Zmyślne.
Hej, no i jak?
Tak, stary, jest...
mega.
Super, że to się wydarzyło i że nie byłem świrem.
Stoję obok zielonego tygrysa.
Kto by pomyślał.
Dzięki, że mnie zabrałeś,
by udowodnić, że to wszystko prawda.
O, miga mi czerwona dioda.
To sygnał alarmowy z wioski w Avionie.
Brzmi jak robota dla He-Mana.
He-Man.
Tak, idę to załatwić.
Tam, więc...
Płoszek.
Czy musimy?
Znów biegnie potajemnie się przebrać?
Tak.
Myśli, że zapomnieliśmy? Prawie wszyscy wiedzą.
Możemy też odwrócić wzrok, jeśli to prostsze?
Nie, niech robi swoje.
WŁADCY WSZECHŚWIATA
Zobaczyliśmy dziś, że siła mięśni to nie wszystko.
A posiadanie czaszki zamiast twarzy stanowi niemal pewną gwarancję,
że jesteś złoczyńcą.
Do następnego razu.
POTRAFIMY ROZWIĄZYWAĆ KONFLIKTY
NA PODSTAWIE WŁADCÓW WSZECHŚWIATA
ZŁOCZYŃCY MONOLOGUJĄ, CI DOBRZY IDĄ W DIALOG
MAMY MOC
WŁADCY WSZECHŚWIATA
Straciłam już nadzieję.
Co do nich obojga.
Może kiedyś ona też do nas wróci.
Kapitan sił powietrznych Adora?
Nie.
Już nie.
Przyznam, że wyglądałeś lepiej.
Tekst: Agata Deka