Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Por onde comezo?
O que en realidade quero dicir é
que as miñas orixes fanme ser quen son.
Eternia, un mundo de beleza infinita.
Todo iso que só existe nas lendas e nos contos,
en Eternia é real.
Grifóns, dragóns, tigres que falan.
Bosques encantados, desertos ardentes, illas no ceo. Hai de todo.
Xúrovos que non bebín.
E despois temos o castelo Grayskull.
Meu pai díxome que Eternia era o corazón do cosmos.
Grayskull é o corazón dese corazón.
E entendo que o corazón do corazón
do corazón é o Poder de Grayskull.
Din que pode facer que un home sexa tan poderoso coma un deus.
Para mantelo a salvo, o Poder gardouse nun obxecto,
nunha espada antiga chamada Espada do Poder.
Si, xa o sei. Pero decidiron chamala así.
Conta a lenda que, cando Eternia estea en apuros,
aparecerá un heroe que collerá a espada
e, xa sabedes, empregaraa...
abraiantemente.
Ata entón, gardouse dentro do castelo
e era a Feiticeira quen a vixiaba,
unha muller sabia, vella
e que daba un pouco de medo, a verdade. Pero ela é xenial, si.
Durante centos de anos, os meus devanceiros protexeron Grayskull.
Proveño dunha liñaxe incrible de heroes poderosos.
Nobres, fortes, valentes.
Mamá, non quero loitar.
Todos son máis grandes e máis fortes ca min.
E non teño boa coordinación.
- Vaia parvada! Quen che dixo iso? - Cringer.
É certo. É o máis pequeno e o máis débil.
É un milagre que non rompese ningún óso e que siga vivo.
Que debería facer entón o príncipe no canto de adestrarse?
Non sei. Pasar o tempo e xogar con Cringer.
Ti vai. Eu entretereime cunha bóla de lá.
Non axudas nada.
Teño que ir?
Vaite adestrar. Veña.
Escoitade, futuro orgullo de Eternos.
Non temos estatuas de perdedores.
Non hai rúas con nomes de covardes.
E ninguén vos eloxiará por facelo o mellor que poidades.
Este terreo, ese palacio e as vosas vidas
construíronse grazas a homes e mulleres que loitaron e gañaron.
Eu son o Man-At-Arms do rei e gañei moitas batallas.
Por iso estamos aquí.
Eu salveilles o cu aos vosos pais e ás vosas nais.
Salveilles o cu aos vosos veciños, salveilles o cu ós pais dos vosos veciños.
Son moitos cus. O que quero dicir é que loitei por vós,
e agora vós loitaredes por min con bos reflexos,
excelente puntería e gloriosos músculos.
E con isto.
Alguén sabe o que é?
É un pau.
Grazas por dicires o obvio.
Alguén o sabe?
Teela?
Os teus brazos.
Aí estás ti!
Son os vosos brazos, unha extensión do voso corpo.
Veña, facede parellas e collede as armas.
Quero ver boas mazaduras.
Quero ver sangue no nariz, quero ver dentes rotos.
Veña, adiante. Mantédevos firmes.
- Ei, Dian. Queres...? - Se fose real, xa morrerías dúas veces.
- Adam. - Atende!
Tes que mirarlle aos ollos cando lle zoupas na cara.
Deféndete ou dareiche máis forte.
E se sentamos e falamos?
Ei, Adam. Ti fai o que poidas, si?
Vale. Teela.
Que clase de amiga es?
Das que che dan unha malleira.
Duncan.
Que tal o están a facer os novatos?
Son un bo grupo e moi aplicados, señor.
Todos?
Non bailes, Adam.
- Veña. - Pégame!
Está a facer o parvo.
Prometinlle que o convertería nun home, e así o farei.
Xa. Pero en que clase de home?
- Adam! - Ti dáme!
Ben, acaba de desarmala.
Isto non funciona así, vello amigo.
Gañei!
Mira que es parvo, Adam.
Rapaz.
Loita contra min con isto.
Veña, cóllea.
E agora...
deféndete.
Papá.
Papá!
Neste mundo non se pode ser débil.
Si, papá.
Repíteo.
Neste mundo non se pode ser débil.
Adam, arriba!
Érguete.
Cando caes...
tes a oportunidade de erguerte, vale?
Móstrate forte.
Cando dea a volta, vaite ver.
Tes que demostrarlle que podes con isto.
Cando dea a volta, non vai ver un rapaz asustado,
vai ver un home.
Que vai ver?
- Un home. - Moi ben. Mira.
Cando dea a volta...
Vai, rapaz.
Rematou a función. Volvede ao adestramento, veña.
- Adam. - Que fas aquí?
Estaba a seguirte.
Xa, pero é que quería estar só, así que...
Non sexas parvo.
A min non me pareciches débil, sabes?
Hoxe no adestramento.
A meu pai si.
Esa é... a Feiticeira?
Que está a mirar?
Rei Randor, atácannos.
Teño a situación controlada, señor.
A Garda Real está adestrada para isto.
Prométolle...
que vostede e a súa familia estarán a salvo.
Levareinos ata Grayskull. Gardas!
Tranquilo.
Non te afastes.
Teela, vamos!
Papá.
Teño medo.
Quen che ensinou esa palabra? Eu non.
Todo sairá ben, meu sol.
Pase o que pase, mentres eu estea aquí, non tes que preocuparte, vale?
Veña.
Agora! Vamos!
Son moitos.
Iso só significa unha cousa.
Temos máis obxectivos.
Vamos!
Síganme.
Iremos por aquí.
Moi ben, esperen aí.
Estes mingurrias de palacio...
Señor, saian e non paren.
Veña, acabarei eu con isto.
Seica buscas pelexa?
Non te achegues máis.
Como te atreves a entrar na miña cidade? Non sabes a quen te enfrontas?
Por que non mo dis ti?
Son Duncan, capitán da Garda Real.
O maldito Man-At-Arms do rei.
E hoxe...
fracasaches.
Papá.
Veña, levanta. Érguete. Veña, por favor.
Teela.
Fracasei.
Vamos.
Agárrate.
O reinado de Randor remata esta noite.
Tíñaste por moi forte e deixaches de temer os perigos das sombras.
Eu estaba alí.
Estaba espreitando.
Nos máis profundos e escuros recunchos do universo
eu espreitaba.
Pero agora saio á luz.
Así presenciarás a túa caída.
Marchade. Non volvades.
Adam, tranquilo, fillo. Protexereite.
Sé forte, fillo. Retereinos.
- Papá? - Ide!
Papá!
Que me vas facer, demo?
Só che vou cortar a cabeza.
Tanto ten cal sexa o meu final, Eternos nunca será teu.
O teu palacio só son ladrillos e cristais.
A túa coroa é un disfrace.
Eu o que quero é o poder.
Evil-Lyn?
Evil-Lyn.
Ben falado, señor Skeletor. Todo poesía.
Levádeo. Chegou o seu fin.
Cando abra o día,
Eternia presenciará o meu ascenso.
- Xa está, rematei. - Claro, señor.
- Cando remato, levanto así o puño. - Si.
Ese é o gran momento!
Terémolo en conta no futuro, señor.
Xa veñen.
Grayskull caerá.
Non, aguantará.
Tráeme a espada, rapaz.
Si, apura.
Tes que levar a espada a un lugar seguro, ben lonxe de aquí.
Sei dun lugar onde nunca o atoparán.
O meu fogar.
Adam, ponte a salvo
e nunca esquezas de onde vés.
Esa espada é miña.
Sé bo e tráema.
Non te atrevas a achegarte a el.
Mamá.
Claro que me atrevo, querida.
Non perdas a espada. Só con ela podes volver á casa.
Levas contigo a esperanza de Eternia.
Marcha!
Veña!
Non!
Ben, pois así foi como rematei
na cidade de Oklahoma.
E ti, Julie? A túa familia é de aquí?
Perdoa, dixeches "Skeletor"?
Dixen, si.
Xa.
Ben, teño que collelo.
Non soou.
Non, teño que collelo e marchar.
Vale, Julie, perdoa.
Sei que parece unha tolería. Foi o da espada?
A espada é só un obxecto no que se garda o Poder.
Podería gardarse neste vaso, por exemplo, entendes?
Agora o Poder de Grayskull está no teu vaso. Pero non era o teu vaso,
era a miña espada. E perdina esa noite.
Non estou orgulloso, pero perdina e...
Vouna atopar.
E cando a atope, guiarame para volver á casa.
Estasme deixando?
Non! Teñen que estar xuntos.
Xa vexo.
Por favor, non o fagas. Non o dis en serio.
Ei!
Que tal, meu?
Chegas cedo.
Non quero falar do tema.
Tío.
Contáchesllo? Contáchesllo todo?
O da Feiticeira, o do tigre verde que fala?
Tamén o da decepción do rei pola túa falta de masculinidade?
Si, igual non lle debía contar esa parte.
A ver, acabas de dicirlle a unha rapaza que es doutro planeta,
pero que tes que quedar ata que atopes a espada máxica que te levará para a casa.
Fai que parezas un pouco... moi tolo.
Os debuxos dos tíos musculosos, as historias que contas...
Están musculados de verdade, vale?
Preguntoume de onde era. Que querías que lle dixera?
Pois que teus pais morreron nun tráxico accidente.
Por certo, síntoo moito.
Agora estás intentando esquecelo e usas esta fantasía para facelo.
Non foi iso o que che dixo o terapeuta?
Dis que debería esquecer quen son?
Esquecer o meu obxectivo?
Igual o teu obxectivo debería non ser raro.
Nunca o pensaches?
Por que non podes traballar, pagar a renda, gozar da fin de semana
e contar os días para as vacacións?
É o que fai todo o mundo.
Tiñas que debuxar a túa personaxe histórica favorita.
Ram Man é histórico.
Non.
Vai ser un bo día.
Escóitote emocionalmente.
Síntote consentidamente.
Vexo quen es verdadeiramente.
E podedes lembrar iso coa nosa frase favorita.
Levantádevos e dirémolo todos xuntos.
Todos arriba, veña.
Teño o poder de ser a miña mellor versión.
ADAM GLENN EL
Igual é a verdade del, pero non a miña.
Creo que deberiamos decidir de que verdade estamos falando.
Alguén viu esta espada?
Creo que se está a falar demasiado da verdade,
pero igual sería máis construtivo
escoitar esas verdades, non?
Perdoa, que dis?
Estás no meu sitio.
O que?
Que estás no meu sitio.
Desculpa.
Algún consello para alguén que está empezando?
Non sei, unhas sabias palabras ou algo.
Moi ben, rapaz. Deixa atrás o exterior e céntrate no interior.
O exterior é superficial. Pero cando tes confianza...
podes conseguir o que queiras.
Xenial.
Iso é xenial.
Poderías repetirme todo iso unha vez máis?
Non, non cho repetirei.
Boa viaxe, rapaz.
Alguén viu esta espada?
Din-don.
- Ei, ola. - Ola.
Podes vir un momentiño á miña oficina para falarmos?
Estaba a facer algo importante de Recursos Humanos.
Xa vexo, pero non era unha pregunta. Quero que veñas, así que...
Moi ben.
Xa, pode sonar confuso cando o digo nese ton.
É unha pregunta ou non? Non o é.
- Vémonos en dez minutos, si? - Vale.
Si, Suzie.
Adam, pensas algunha vez no teu futuro na empresa?
Debería facelo?
A ver, deixa que cho explique doutra forma.
Fas ben o teu traballo.
Es simpático, honesto, considerado.
A xente escóitate. Caes ben.
Pero...
pareces distraído.
E a min non me gusta quitarlle a alegría a ninguén.
Se a ti o que che gusta é iso das espadas, pois xenial.
Pero non faría ben o meu traballo se non che botase unha rifa.
Unha rifa?
Berrarche un pouquiño, non sabes?
Son unha xefa dura. Non podo ser amable.
Pero agora en serio.
O teu hobby causa problemas no traballo.
Atopei a túa espada.
E se ignoramos iso un momento?
Esta obsesión coas espadas
non é boa para Recursos Humanos.
De feito, terei que despedirte se non empezas a controlarte.
Entón isto é un ultimato.
É. Pilláchelo, si.
O conflito non é o meu.
Despedirémoste se non deixas de buscar armas no traballo.
A xente está asustada. Sobre todo Darryl.
Odio a Darryl.
A ver, ti non o entendes.
Non son ninguén sen esa espada.
Ben, chegou o momento da verdade.
Vas vivir aquí na realidade
ou vas malgastar a vida vivindo nun mundo de fantasía,
sen obxectivos, sen poder deixar o teléfono tranquilo?
Véxoche a man.
- Necesito tocalo un segundo. - Non o toques.
- Quero ver que pon. - Non o fagas.
- Podería... Vouno facer. - Non...
Fixéchelo. Xenial.
Atopei a túa espada. Véndocha por 300 dólares.
- Adam? - Vaia.
- Adam? Espera. - Teño que marchar.
Adam? Non podes...
Se saes por esa porta, xa podes dar bicos de despedida.
Consentidamente.
Ben, creo que cheguei.
Vémonos dentro.
Como saberei quen es...?
Saberalo.
Es ti, verdade?
Creo que si.
Xenial.
- Si. - Si.
Tes a miña espada?
Non, creo que non.
Non a tes?
Non.
Deus.
Pois entón non es ti.
- Perdoa. - Xa.
- Tes a miña espada? - Que?
Nada.
Tes a miña espada?
Ei, son eu.
Que raios fas, tío?
Preguntácheslles a todos se tiñan a túa espada?
Pois si. Todos parecen ter espadas.
Eu teño un báculo de mago na casa.
Afástate del.
Só podo levarte ata aquí.
Que?
E que fago eu con iso?
É problema teu, amigo.
Eu non estiven aquí.
Situación controlada!
Ei, non podes facer iso!
Tranquila, a espada é miña.
Moi ben.
Ai, non.
Señor, afástate de Torak.
Achegouse el a min.
Xa está. Non está. Non podo.
Señor, non abuses do saqueador.
Abusa el de min.
Señor, a espada non se vende.
Non a vou mercar, vouna coller.
En calquera momento desaparecerei
cun refacho de luz brillante.
Ou algo así.
Xenial.
Polo Poder de Grayskull!
Teño que volver para a casa!
Grayskull, lévame para a casa.
Estás solteiro?
Ei, que raio fas?
Odio que me fagas rir. Aínda odio máis que me fagas chorar.
Odio cando non estás preto e que non me chamases.
- Esa é...? - A Espada do Poder.
É, si. Ben.
Funciona, por favor.
Fai algo.
PAPÁ
Xenial.
Ei, bonita espada, inmortal.
Si, bonita espada, Rip Van...
Rei Artur...
Que es, meu? Inmortal?
Que raios pasa? Mira que son parvos.
Espera aquí.
Que pasa?
Non.
Vale.
Adam?
Es ti de verdade?
Que?
Non me recoñeces?
Segues sendo igual de parvo.
Teela?
Listo para volver á casa?
Que quere esa cousa de min?
Non te quere a ti. Quere isto.
A espada enviou un sinal. Como tardaches tanto en erguela?
É que a extraviei.
- Que a extraviaches? - Si.
Pasaron 15 anos.
Ben, á de tres.
- Non, non quero correr. Non podo. - Unha, dúas,
- tres. Vamos. - Non son capaz.
Vai máis amodo.
- Salta! - O que? Non!
Vale.
- Que che pasa? - Vale.
A onde imos?
Á miña nave. Está aí.
Aí onde?
Xa ves.
Xenial.
Nave, abre a porta.
Abrindo porta.
Sabedes o que? Xa vos dixen que era real.
Non a vós, exactamente...
Pero si, vós representades
a xente da miña vida que dubidou de min.
Vamos, Adam.
Nave, liscamos de aquí. Xa!
Liscando de aquí xa.
Prepárate. Isto vai ser raro.
- Moi ben. - Nave, atravesa o espazo.
Atravesando o espazo e sendo raro.
Non podo crer que sexas ti.
Pois si.
Son eu.
Medraches moito.
É dicir, es máis vella.
Estás ben! Envelleciches ben. Es maior!
E ti non cambiaches nada.
A ver...
Adam, non sabes o duro que foi.
Todo cambiou desde que marchaches.
E meus pais?
Skeletor levounos aquela noite.
Non os volvemos ver máis.
Chegaremos a Eternia en 10,
nove, oito, sete, seis...
Non podo crer que volva á casa.
Non esperes moita cousa.
...dous, un.
Desapareceu todo.
Skeletor non quería Eternos.
Só quería que ninguén a tivese.
Por que o fixo?
Porque é malvado.
Ten que ser por algo máis.
A súa cara é unha caveira.
Temos que marchar. É perigoso andar por aquí.
Que miras?
Desculpe, señor. Non sabía se estaba esperto ou non, señor.
Tráeme o báculo, marrán.
Si, señor.
Ten coidado. Se che cae, farei salchichas contigo,
como fixen con túa nai.
Skeletor, meu señor.
Volveu a besta.
Oh, vil e infame Skeletor.
Señor supremo do mal...
Cala a boca! De xeonllos.
Abáixate máis.
Máis.
Dime que tes a espada.
Atopeina, señor. Pero esa muller, Teela, colleuna.
Pare, por favor. Doe moito, señor.
Teela?
A filla do Man-At-Arms do rei.
Os de intelixencia vírona na súa nave en Eternos esta mañá.
Entón a espada está aquí.
Temos que seguila e ver a onde vai.
Xa o estamos a facer, señor.
Ti que fas aínda aí?
Tráeme a espada, peludo aparvado!
Que son, Evil-Lyn? Non son poderoso?
Señor, vostede é o máis poderoso.
Non fixen todo o posible para demostrarlle á xente de Eternia
que son xusto e digno?
Demostrouno ao matar milleiros deles.
Pero pagou a pena?
Meu señor, podo falar?
Vostede xa gañou.
Ten un grande exército á súa disposición.
Ten o Báculo do Caos, o trono de ósos...
Tenme a min.
Que máis precisa?
Poden quitarmo todo. Non o ves?
Pódenme quitar o báculo, poden levarte a ti, todo.
E que serei eu entón?
- Señor, vostede... - Non serei nada.
Mentres a espada a teña outra persoa,
todo o poder que teño é temporal.
Preciso algo que perdure.
Non son un simple rei.
Son un diaño,
pero teño que ser un deus.
- A onde me levas? - Onda a Garda Real.
Ou os que quedamos.
A Garda Real está aquí? Estades agochados?
Skeletor nunca nos buscará aquí.
E agora que temos a espada, podemos acabar con el.
Non te afastes e intenta non chamar a atención.
A xente viste así na Terra?
Non. En realidade non.
Non quedes mirando.
Localicei a espada.
Ben, deixa que fale eu.
Os rapaces igual están algo anoxados con...
Onde estabas? Tocábache patrullar.
Os matóns de Skeletor están por todas as partes.
Atopei a Espada do Poder.
Que?
Aí a tes. E o home que a trae é o fillo do rei Randor.
O príncipe perdido de Eternos.
Ola, señor.
Estou encantado de estar aquí.
Este non é o fillo do rei.
É tal. E pode demostralo.
Podo, si.
A ver...
Lembro verte con meu pai cando era neno. Liderabas os simulacros de combate.
Iso é un terremoto? Que pasa?
Quen é este repugnante?
Ram Man?
Que me chamaches?
Ram Man?
A ver, é que... Chameite así porque parece que...
Que é o que parece?
Que fas tremer as ramas.
Impostor. Ti non nos coñeces.
Non, si que vos coñezo.
Levo toda a vida falándolle de vós á xente.
Cando era neno, fixen moitos debuxos para non esquecervos.
- Ai, si? - Si.
E quen son eu?
Ti es Fisto.
Sei que non é o teu nome real, pero...
méteslle ben o puño á xente...
Eu non lle meto o puño a ninguén.
Eu vin como llo metías a un trasno.
Adam!
Este é quen vai salvar Eternia?
Xa o sei. Tampouco é o que eu esperaba, vale?
Pero é el, xúrocho.
Localicei a Espada do Poder...
- Déixame vela. - ...e levoume ata...
- Deixa de moverte! - Que fas?
- ...este tipo. - Dáma.
Teela.
Grazas.
Pensaba que a cousa iría mellor.
Precisamos un momento para falar.
- Si, claro, falaremos. - Non, Adam!
Chámaste Dina, non si?
- Dian. - Dian.
Iso, Dian! Meu Deus.
Parecerá unha tolería, pero iamos xuntos á escola.
Adoitabas empurrarme contra os armarios.
E doíache?
Pois...
Dian? Creo que pechaches a porta. Sen querer.
Fisto?
É que ten un gran...
- Tiña 10 anos, vale? - Temos que saír de aquí.
Aquí cheira a mexo.
- É el. - Que che dean.
Si, tes razón.
É unha robot de combate de clase 4?
Que? Non é nada. Unha robot doméstica, unha criada sobrevalorada.
Marabilloso.
Non, os de clase 4 son os supersoldados máis poderosos.
Un destes equivale a 15 soldados.
En realidade 20.
Xenial.
Parece a Espada do Poder.
É máis pequena do que pensaba.
Iso é porque a miña man é moi grande.
A man que tes grande é a outra.
Esta tamén é grande.
Por iso a espada parece pequena cando a collo.
Capitán.
Adiante.
Pode que teñamos un problema.
Veñen pola espada!
Temos que saír de aquí.
Señorita? Ti non deberías estar aquí limpando o chan.
Podes unirte a nós.
Como criada?
Non, como soldado.
Adam, podes deixar de facerte amigo dos aparellos?
Unireime a vós,
pero non farei nada de comer,
non lavarei nada,
e vós encargádesvos dos fluídos que saian do voso corpo.
Estamos?
Espera.
Un momento.
Axúdame a levantalo. Non podo deixalo aquí.
- O borracho ese? - Papá.
Esperta.
Por que lle chamas papá?
É meu pai.
Papá, esperta.
Cala un pouco, intento durmir.
- Duncan? - Axúdasme a levantalo ou que?
Vou.
Ben.
Ceo santo, como pesa.
Si, boa idea. Necesita hidratarse.
Quen é este? Coñézote?
Pois si.
Hai tempo, cando era un neno, ti adestráchesme.
Pelexas con espadas, combate corpo a corpo...
Berrábasme, aproveitabas cando estaba mal
para desmoralizarme e destruír a miña autoestima.
Adam. Son Adam.
Non o vou limpar.
Ninguén che pediu que o limpes.
Un momento, xa sei quen es.
Es o fillo de Randor.
Si, son eu.
O pequeno Adam.
Adam! Isto é xenial! Lembras quen son.
Esmirrado, débil. Eras covarde.
A ver, non creo que fose débil.
Moi ben, marchamos. Veña, hai que liscar, papá.
- O que? Non. - Vamos.
Eu estou ben aquí. Vós marchade.
Quedarei aquí con este vómito.
Teremos que carretalo.
Xa entendo. Grazas por convidarme a esta emocionante aventura.
Ei.
Ei, podo andar. Que che digo que podo andar!
Por aquí.
A espada está aquí. Atopádea!
Tes que levar a espada ben lonxe del. Veña!
Temos que marchar.
Que pasa aquí?
Ei, robot papahostias!
Díxenche que podía andar.
Igual deberías abaixarte.
E ti igual deberías...
Roboto, podes empezar a usar o modo de batalla?
Tentas ser gracioso?
É unha robot doméstica. Duncan reprogramouna hai anos.
Fixen, ho! A moi tola case me arrinca a cabeza.
Foi un fallo de funcionamento.
Xa, claro.
Correde.
Que raios pasa?
Deixade de dispararme!
Grazas, rapaces.
Seguídeme.
Acaba de saltar?
Iso non o esperaba.
Xa, eu tampouco.
- Queres que leve o borracho? - Que me chamaches?
A ver. Duncan, estás ben?
Nunca estiven mellor.
Como é que non morreu?
- Papá. - Non, estou ben.
Vamos.
Moi ben.
Saíde, covardes!
Trap Jaw.
Quen?
- É dos meus debuxos. - Trap Jaw?
- Tanto ten. - Non.
Papá.
Calquera menos el. Estamos atrapados.
Non podedes escapar.
Igual podo falar con el, dialogar.
- Estás tolo? - Que?
- Está tolo? - Dialogar?
Iso é o que fago no traballo.
E dáseme bastante ben.
- Ei, non! - Agora volvo.
- Que? - Adam!
Ola!
Ola.
Señor Trap Jaw.
Moi boas.
Esperade.
Podemos falar un momentiño?
Quería frear un pouco esta situación
porque parece que a xente está moi cabreada.
Iso parece, non si?
E ti quen es?
Son Adam, o príncipe de...
Moi ben.
Parece ser que imos ter un pequeno conflito.
Cala dunha vez.
Vale.
Os conflitos resólvense a través da comunicación, non si?
Usa a espada!
Usa a espada. Que espada?
Repite as palabras.
Polo Poder...
Polo Poder de Grayskull.
Polo Poder de Grayskull!
Eu teño o Poder!
Vaia.
O Campión de Grayskull!
Estamos a salvo.
Estamos ben fodidos.
Vaia...
Iso é. Iso foi o que che ensinei.
Non é... Vale.
Está ben.
- Ei, temos que marchar. Veña. - Vamos.
Vistes iso?
Arrinqueille o brazo e dispareilles aos seus amigos.
Eu vino, rapaz. Vino.
Parvos! Babecos, imbéciles!
Meu señor.
Sodes unha panda de patéticos pailáns peideiros!
Quero a espada. Escoitastes? Quero esa espada. É miña.
Miña!
E será miña. Escoitastes?
Será miña. E vós... Vós conseguirédesma.
Entendido?
Ide detrás deles! Collede a espada!
Igual debería pilotar eu.
Non vas pilotar, papá.
Vas moi ben, Teela.
- Agora non, Adam. - Vale.
- Fillo de... - Fenda.
Fenda no casco.
Nave, fai unha análise.
Facendo análise. O meu casco ten unha fenda.
- Recibido. - Eu só digo
que teño moita experiencia nestas cousas...
Queres andar, papá? Podo facerte andar.
Merda.
- Teela? - Sae e dispáralles aos malos.
- Vale. - Hai unha zorra aérea atrás.
Xa vou. Zorra aérea.
- Ti non. - Que?
Ti non vas.
Que raios...?
Vale.
Si.
Perdemos altitude.
Se exerces menos presión
- no mando de control... - Cala a boca.
Non o imos conseguir.
Teela, mantén a nave dereita.
Foi falar o borrachón.
Moi ben.
Adam?
Adam! Ei!
Ei, mira detrás de ti!
- Sae de aí, paspán. - Que?
Vas morrer.
Vaia, pilotas moi ben.
Non digas nada.
Insurxentes de Eternia.
Rematou o voso indulto.
Chegou a vosa fin.
Se vivides para ver un novo amencer,
teredes que ser leais.
Sabedes o que iso significa, canallas?
Que vos irei matando un a un
ata que me digades o nome dese bárbaro insolente.
E sabedes de quen falo?
Ese con músculos, taparrabos e ben bronceado.
O da espada grande e brillante.
Nada?
Moi ben.
Ti.
Evil-Lyn, quen é este?
Moss Man.
Ben vale.
Non!
Contemplade, heroes caídos de Eternia,
como prega pola súa miserable vida.
Veña.
Prega.
Non.
Non!
Mira, querida, fixen compost.
Moi boa. Compost.
Preguntareivos outra vez.
Quen é o guerreiro que loitou por vós hoxe?
Xa abonda!
Xa abonda. Direicho eu.
Pois veña.
É o príncipe. Volveu de entre os mortos.
Ai, si?
Levádeos a todos e encerrádeos.
Que esta esterqueira arda por completo.
Non nos seguirán ata aquí.
Necesitarán reforzos.
Vou buscar a Adam mentres aínda é de día.
Non, diso xa me encargo eu.
- Papá, xa o fago eu. - Teela, é o meu traballo.
Era. Este era o teu traballo.
Encargareime eu. Ti queda aquí.
DE PAPÁ
Onde estou?
Quen son?
Ti es quen lle devolverá a paz a Eternia.
O Campión de Grayskull.
Adam.
Grazas a Zodac que estás vivo!
Creo que espantaches a Feiticeira.
Non era a Feiticeira.
Eu creo que si que era a Feiticeira.
Xa.
Mancácheste?
Non, por raro que pareza.
Ben.
Veña, está escurecendo.
Pasaremos aquí a noite e marcharemos mañá pola mañá.
Que?
Nada. Había tempo que non te vía así.
A ver, o Man-At-Arms ten que seguir aquí dentro.
Espero que o atopes.
Espera un momento.
Que temos aquí?
Quen quere un groliño?
Papá, falas en serio?
Que pasa? Veña, sentade.
Beberemos un pouco, contaremos historias e cantaremos.
Se non celebramos as pequenas vitorias...
Vitorias? Que vitorias?
A ver, non morremos.
E iso xa é unha vitoria?
Teela, creo que o merecemos.
Ti lévalo merecendo 15 anos.
Máis para nós. Veña, senta.
Polo regreso da espada
e do Campión de Grayskull!
Arrincarlle o brazo a un tipo
non parece algo que teñamos que celebrar.
Eras ti ou el.
Pero que pasou co de
entender e escoitar?
O de falar uns cos outros?
Falar.
Que vas facer cando alguén ataque a túa familia cunha espada?
Xa o entendo. Que che digo? Terei que loitar, non?
Non, terás que protexelos.
Estás a enfocalo mal.
Riste dos que resolven todo a paus. Pensas que son atrasados.
Pero cando comeza a guerra, os poetas non son os que loitan.
É o home con músculos.
E non o fai para obter gloria.
Faino para que...
os seus fillos poidan vivir un día máis.
Iso é un home, así o vexo eu.
É o que loita cando é necesario.
Como fixeches ti.
E falando diso,
non o fixeches nada mal.
É o máis bonito que me dixeches na vida.
A ver, necesitas mellorar a forma.
E deberías traballar a técnica.
- Pero estivo ben. - Aí está.
Este é o Duncan que lembro.
Ben.
Ei, podes axudarme con isto?
Pesa bastante,
- así que se podes... - Ai, si!
- Teño o teu taparrabos... Perdoa. - Tranquila.
Dime, como te sentes ao ser un poderoso guerreiro?
Pois a verdade é que me sinto moi ben.
Pero non sei que pasou coa miña camisa.
Nin cos meus pantalóns.
Vounos recuperar ou terei que comprar un novos de cada vez?
Boteite moito en falta.
Eu tamén.
Pensaba moito en ti, todo o tempo.
Eu tamén.
En realidade, pasaba os días pensando en ti.
Eu tamén.
E no moito...
que significa para min a túa amizade.
Sempre fuches un bo amigo.
Un moi bo amigo. Eras coma un irmán pequeno.
Si, sempre fuches o meu amigo e sempre o serás.
Nada fará que iso cambie. Nunca.
A miña colega.
- Seino. Xenial. - Si. Todo un alivio.
Confiscaremos a petaca antes de que meu pai empece a cantar.
Si, vai ser mellor.
Si.
Mirade, insignificantes miserables, son eu...
Skeletor.
E vós só sodes cocas baixo os meus pés.
Cacas? Dixo que somos cacas.
Pero un de vós cre que ten un gran propósito.
Parece que o príncipe pródigo volveu.
Pero esta xa non é a túa Eternia, príncipe Adam.
É miña. E tamén todo o que hai nela,
incluída a espada que levas,
xa que debe tela alguén máis poderoso ca ti.
Ben, esta é a miña xenerosa oferta.
Tráeme a Espada do Poder ata a Montaña Serpe
e pode que te reencontres
con mamá e papá.
Si, están vivos e están ben.
A ver, ben non están, pero están vivos.
Pensa que poderiades ser unha familia feliz outra vez.
Ou poderían morrer
de xeito horrible.
E todo será culpa túa.
Canto pesará esa espada na túa man despois,
Campión de Grayskull?
Teño que marchar.
Xa.
Adam! É unha trampa!
Skeletor non pode conseguir a espada. Sería imparable.
Non lle vou dar a espada. Usareina para matalo.
Estamos a falar de Skeletor. Non podes precipitarte.
Teño nas miñas mans o poder dun deus.
Pero non es un deus, es un home.
Levou a miña familia, Teela.
Teño que salvalos.
Iso fai un home, non si?
Pareces meu pai.
E iso é malo?
- Xa veremos. - Ei!
Irei convosco ou sen vós.
Adam.
Estamos contigo.
En todo momento.
Parece que devecen por morrer.
Agora non.
Vamos.
A Montaña Serpe está por aquí.
Non sabemos que hai aí.
Os meus están aí.
Seguídeme.
Ola, son Adam,
príncipe de Eternia e defensor dos segredos do castelo Grayskull.
E teño comigo a Espada do Poder.
Entrégame a túa arma.
Só lle darei a espada a Skeletor, só a el.
Queda con ela.
Gardas!
Levade a este e os seus fermosos músculos a xunto do señor Skeletor.
O resto virá comigo.
Preparade os alxubes.
Adam, zóscalle ben!
Unha vista de morte, non si?
Precisades uns minutos?
Papá?
Adam?
Es ti?
Si.
Son eu.
A reconciliación pode esperar.
Dáme a espada.
Sóltao.
Díxeno eu antes.
Sóltao!
Non creo que queiras xogar a isto, rapaciño.
Eu quero gañar e...
fago trampas.
Collédea.
Podedes intentalo.
Non!
Moi ben, Evil-Lyn, xa está paralizado.
Bravo, príncipe Adam. Vaia espectáculo.
Pero para que serviu?
Dá a cara coma un home.
A ver, non teño cara, e non quero enfrontarme a ti.
Ademais, agora farei eu un espectáculo.
Que che parece, papá?
Deixo que mire mentres te mato coa súa propia espada?
Si.
Non.
Non!
Papá?
Adam.
Deixa que te vexa.
Aí estás.
Levouche tempo, pero volviches.
Si, cambiei moito.
Xa non son aquel rapaz débil.
Xa.
Agora son todo o que ti querías que fose.
E que quería eu que foses?
Outra persoa.
Non. Ei, non...
Iso non era o que quería.
Cando eras neno, eras moi pequeno.
E o mundo...
parecía moi grande para ti.
Tentei facerte forte
porque te quería protexer.
Era a única forma que tiña de facelo.
Debín dicirche moitas cousas.
Papá, tranquilo.
Tranquilo.
Oxalá te entendese mellor.
Oxalá che deixase...
ser quen eras.
Papá, non. Espera!
Papá, aínda non podes pechar os ollos.
Aínda non o dixen.
Necesito que me escoites dicilo.
Rendédesvos os dous.
Estás ben, rapaz?
Volviches cambiar.
Mamá.
Deixounos.
Levo moito tempo esperando.
Agora renacerei...
e o universo tremerá perante a miña sombra.
Polo Poder de Grayskull...
Eu...
teño...
o Poder!
Non era así? Confundínme nas palabras?
Non, era así. E se lle pon máis sentimento?
Non me provoques, rapaza.
Por que non funciona?
Espere!
Dime por que non funciona.
Podo facer un ritual.
Se levamos a espada a Grayskull
e a poñemos no altar, prométolle que funcionará.
Máis che vale.
Preparade a miña nave.
Ei, rapaz.
Queres que falemos?
Adam, a min non se me dá ben...
falar, xa sabes, do que nos pasa...
por dentro, diso dos...
- Sentimentos? - Si, iso.
Pero si sei unha cousa.
Sei o que se sente cando fracasas,
cando descobres que non es quen pensabas que eras.
Prefiro que pense que son un vello borracho ó que paga a pena salvar
ca un vello que non vale nada.
Falleille.
Falleiche a ti, Adam.
Prometín protexervos a todos e...
non puiden.
Vaia.
Lembras o que sempre me dicías
cando mallaban en min de pequeno?
Si, dicíache: "Fai 20 flexións."
Non, dicíasme:
"Tes que erguerte
e manterte firme."
Igual deberiamos tentalo os dous.
Que che parece?
Paréceme ben.
Ola.
Hai alguén que quere verte.
Cringer?
Meu Deus.
Podo lamberche xa?
Si, claro.
Vaia.
Boteite en falta, amigo.
Non podo crer que esteas aquí.
Non podo crer que esteamos todos aquí.
Todos os heroes de Eternia.
Adam, estás ben?
Si, creo que si.
Xuntádevos, veña. Xuntádevos para a estratexia de guerra.
Non son estratexias, é só un seminario.
Moi ben. Xuntádevos para o seminario de guerra.
Podedes prestarme atención, por favor?
Gustaríame que buscásemos unha forma de escapar.
O que?
Este é o discurso antes da batalla?
Traballo en equipo, si.
- Quen é este? - Iso, quen es?
Son Adam, o príncipe de Eternia.
Desculpa. Ola.
Eu pensaba que Adam morrera.
Ei, garda ese pescozo. Deixa que fale.
Non, non estou morto.
Como vedes, estou vivo.
- Que dixo? - Berra máis, non escoitamos.
Vale, perdón. Cando estaba na Terra,
aprendín que o éxito no traballo non o pode acadar un só home
ou muller
ou o que sexa.
Unha persoa, vale?
Acádase cando a xente traballa unida.
- Traballo? - Estamos nun alxube.
Iso xa o sei.
A ver, sei que moitos de vós non me coñecedes.
Pero eu coñézovos a todos.
Mekaneck.
O heroico periscopio humano.
E Ram Man.
Fas que todo trema!
E es un home.
Claro que si.
E ti, Fisto! Usas ben os puños!
Uso, si!
E Dian.
Empurrábasme contra os armarios de neno, así que...
Pois claro.
Coñézovos a todos.
Sempre vos levei no corazón.
Eternia forma parte de min,
é o meu fogar, e vou loitar por ela.
Pero non podo facelo só.
Preciso a vosa axuda.
Quixen facelo só e acabei aquí. Acabamos todos aquí, non si?
Pero se traballamos xuntos, iso pode cambiar.
Temos que centrarnos no interior,
deixar atrás o exterior.
O exterior é superficial.
Pero se temos confianza,
poderemos conseguir o que queiramos.
Xuntos.
Si.
Imos recuperar o noso fogar, xuntos.
Por Alan.
Son Adam, meu.
Adam.
Pero que podemos facer aquí? As barras son de photanium.
Non podemos rompelas.
As paredes son de pedra.
Fisto.
Ram Man.
Todos vós.
Teño unha pregunta.
Canto levantades no banco?
Que banco?
Ceo santo.
Mata a calquera que se achegue.
Mulleres e nenos... primeiro.
Bo rapaz.
Ven, Evil-Lyn.
Achégase o final.
Cres que a podes amañar?
Poderá pelexar outra vez?
Tentou matarme a última vez que estivo activa.
Foi un accidente.
Sempre di o mesmo.
Eu confío nela, así que...
Vale, moi ben.
- Vale. - Vale.
Non me mates, vale?
Levaches iso contigo todo o tempo?
Ben, como acordamos, non me mates.
Eu non prometín nada.
Vaia.
Isto é xenial.
Ben. Agora!
- Non podo respirar. - Árdenme os pulmóns.
- Creo que vou vomitar. - Como é que hai tanto po?
- Escapan! - Non deixedes que fuxan!
A ver, malditos limpadores de caveiras.
Onde tendes as naves?
Xa veñen.
Encargámonos eu e Roboto. Vós facede a vosa parte.
Papá.
Seguro que podes facelo?
Non, non estou seguro, pero farei todo o que poida.
Diso estou segura.
Es moi forte,
moito máis do que era eu.
Es o home que me gustaría ser.
- Grazas? - Si, ven aquí.
Quérovos, rapaces.
Foi moi fermoso.
- Adam, era o noso momento. - A ver...
Si, que tal se marchades xa?
- Vale. - Grazas.
Foi xenial.
- Foi un momento fermoso para os tres. - Claro.
Vale.
- Si, veña, imos... - Ide.
Xenial.
É tarde para botarse atrás?
Non debería levar armadura ou algo? Parece perigoso.
Covarde.
Teela! En serio?
Non é un covarde, é todo un Tigre de Combate.
- Non tal. - Si tal.
Dígoche que non.
Está ben, só esta vez. Subide.
A próxima vez poñerei unha armadura.
Si! Meterémoslles os puños!
Ti dálles por detrás, Ram Man.
Perdoa.
Xa veñen!
Deixa que che ensine o que fai co poder un home de verdade.
Non!
Deféndete, bruxa.
Teño unha idea. E se liscamos de aquí e deixamos que pelexen eles?
Bo intento.
Ben se ve que es filla de teu pai.
Dígocho eu!
Ei, coarémonos na súa festa!
Eu teño aquí a invitación.
Non, se tes invitación, non podemos...
Confirmo a miña asistencia. Voulles disparar.
Estás botando a perder a metáfora da festa.
Isto é xenial, verdade?
Non entrarán no castelo.
Non mentres eu siga en pé.
Xa case non te tiñas en pé cando te coñecín.
Quédache algún mísil?
Si, un.
É canto precisamos.
Si!
Que é iso?
Corre!
Coidado!
Duncan?
Lémbraste de min?
Lembras quen era?
O comandante da Garda Real.
O Man-At-Arms do rei.
Pero hoxe...
son un home novo.
- Ola. - Duncan?
Roboto!
Non te me apagues agora.
Tanto ten.
A existencia só son disparates que levan á nada infinita.
Aí estás ti.
Para quieto, parvo con músculos!
Intento acabar contigo!
Vaia, mira para aí.
Parece que a túa espada non serve para nada.
Non é máis ca un xoguete barato.
Non pode ser.
Teño curiosidade.
Sen isto, que es?
Quen es?
Ímolo descubrir.
Dálle duro, meu!
Que forza, tío.
Podo ser honesto, Adam?
Nunca crin o tema ese do bárbaro musculado.
Creo que nunca fuches un tipo duro.
Seguro que eras o débil.
E os que non se metían contigo...
sentían pena por ti.
Cóllea!
Non era así.
Non?
Como era logo?
Que?
O teu planeta.
Como era?
Pois era...
Era fermoso.
Seguro que nunca viches nada igual.
Meu Deus, estiveches algunha vez en Sedona?
Que?
Este sitio é máis do teu estilo.
Un mundo gris, beixe, cheo de continua humillación.
Adam, podes esperar? Voulle facer a avaliación a Darryl.
Quen é este demo, Adam?
É un dos malos. Rompeume a espada!
E dálle coa espada...
Mentres eu conquistaba un planeta, ti estabas aquí...
Onde estamos?
En Recursos Humanos.
Recursos Humanos?
Adam, mira que es malo.
Veña, ho!
Podes finxir ser o heroe con grandes músculos,
con esa longa espada colgándoche no medio das pernas.
Pero sempre serás un fracasado.
Eternia non é o teu fogar.
É un soño do que ti non es.
E ese soño...
rematou.
Adam!
Ei, Adam.
Estás ben?
Si.
Creo que igual morrín.
Vaia.
Iso é duro, tío.
Ti dime se precisas algo.
Creo que che caeu algún debuxo.
Ben...
Aquí tes.
Vale.
Que casualidade que morras antes de pagar o alugueiro.
Nada, xa me encargo eu.
Érguete.
Un paxaro que fala.
Si.
Iso é raro.
Tiñas un tigre que falaba.
Aí tes razón.
Así que xa está?
Morrín?
Pode ser.
Érguete!
Como me vou erguer se estou morto?
Ti tes o Poder.
Non.
Xa non o teño.
A espada rompeu.
Que espada?
A Espada... do Poder.
Ai, esa? Que pasa con ela?
É a Espada do Poder.
"Quen posúa a espada
terá o Poder."
Adam, cando levantas a túa espada máxica, que é o que dis?
Polo Poder de Grayskull...
Si, continúa.
Eu teño o Poder.
Iso é. Ti tes o Poder.
Non o ten a espada.
Telo ti.
Eu elixinte a ti.
Cos anteriores campións o Poder só era forza bruta.
Pero contigo é moito máis.
É comprensión, é empatía.
É humanidade.
Por iso te elixín a ti como portador, Adam.
Eu son o portador.
Agora estás listo.
Polo Poder de Grayskull...
eu teño o Poder!
Ai, carallo!
Si!
Skeletor,
téñoche unha proposta.
Por que...
non rematamos coa violencia e falamos?
Só falar.
Destruíches o meu mundo.
Causaches moita dor e sufrimento.
E igual é porque non puideches ser rei.
Igual non te quixeron abondo de neno.
A min tanto me ten quen sexas.
Só me importa o que fas.
Así que fai algo bo.
Ai, parvo do demo.
Mexericas musculado.
Aquí non se fará nada bo.
Non descubrirás nada bo dentro de min.
Nada do que digas fará que cambie quen son,
xa que son...
un vilán.
E que ben senta.
Mírate.
Un rapaz débil e inútil.
Si, pode que teñas o Poder, pero tes medo de usalo.
E nin sequera sabes usalo.
Si que sei usalo.
Pero prefiro non facelo.
Iso é todo?
Isto é só o principio.
Queres falar?
Moi ben. De que queres falar?
O tempo para falar rematou.
Levanta, parvo.
Toma.
Grazas.
SEIS MESES DESPOIS
Estivo ben como acabaches con aquel tipo e como eu lle apertei a man...
- A ver, que vos parece? - Matámolos a todos.
Vaia!
Véseme todo.
Ola, Adam.
Ola.
Que tal levas...
os sentimentos e iso?
Ben, si.
Quero que saibas
que se precisas falar...
aquí me tes.
Xenial.
Ou se queres pulsear.
Ou se queres que che bata cun pau, tamén me tes aquí, vale?
O mesmo digo.
O melloriño de Eternia.
Mira para eles.
Todos os heroes da infancia que debuxaches.
Ram Man.
Fisto.
E como dis que che se chamaba ese?
- Mekaneck. - Iso.
Moi molesto.
Si.
A min puxérasme nome?
Deusa Guerreira.
A ver, só era un neno, así que...
- Un nome forte. - Vaia.
- É xenial. - Non lle deas importancia.
Ti tamén te puxeras nome, non?
- Non. - Si tal. Veña.
Dío.
Ídesvos rir.
Seguramente, pero ti dío.
Cal era?
He-Man.
Que?
He-Man.
É moito peor do que pensaba.
- Non é redundante? - Que significa?
Un home forte.
- Un tipo masculino. - Xa.
- Que? Demasiado masculino? - Non.
É moi viril. E ti es moi viril.
Está ben pensado.
Ei, ti que pensas?
Si, meu, é...
xenial.
É xenial ver que todo era real e que non estaba tolo.
Si. Teño ao meu carón un tigre verde.
Quen o ía dicir?
Ei, grazas por
virme buscar e demostrarme que todo era real.
Ai, a luz vermella escintila.
Chégame un aviso dunha vila de Avion.
Parece un traballo para He-Man.
He-Man.
Si, vou ir alí e facer iso.
Vou alí. Así que...
Cringer.
É necesario?
Vai correndo para cambiarse en segredo outra vez?
Si.
Pensa que nos esquecemos? Xa o sabemos todos.
Podiamos mirar cara a outro lado, se lle é máis sinxelo.
Non, deixádeo ao seu aire.
AMOS DO UNIVERSO
Na historia de hoxe, vimos que os músculos non fan o home.
E se a túa cara é unha caveira, de seguro vas ser
o malo.
Ata a próxima.
TEMOS O PODER PARA RESOLVER OS CONFLITOS
BASEADA EN MASTERS OF THE UNIVERSE DE MATTEL
OS VILÁNS MONOLOGAN OS BOS DIALOGAN
TEMOS O PODER
AMOS DO UNIVERSO
Xa perdera a esperanza.
Polos dous.
Igual ela tamén volve un día destes.
Capitá Adora?
Non.
Xa non.
A verdade é que xa te vin mellor.
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira, Deluxe