Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
KRAINA MROKU
Coś jest pod łóżkiem.
Nie dotykaj podłogi.
Jeśli nie dotkniesz, to cię nie złapie.
- Nic tu nie ma. Tylko koty z kurzu. - Wiem lepiej.
On cię zje.
Śpij, Auroro.
Dobranoc.
Chcę, chcę, chcę...
Auroro?
- Tak? - Chodź tu.
No chodź.
Auroro!
Gdzie ty byłaś?
Jak wyszłaś? Nic ci nie jest?
Nie lubię, kiedy zasypiasz smutna, Auroro.
Zbierz swoje smutki i włóż mi do kieszeni.
Wszystkie strachy. Stare i nowe.
Do kieszeni. Przetrzymam je, żebyś zasnęła.
To już wszystkie?
Dobranoc.
Do widzenia, tatusiu.
Nie ssij palca, bo ci się skrzywią zęby.
Dobranoc, Auroro.
Do widzenia, mamusiu.
Auroro!
Co tu się dzieje?
Auroro?
Mamo?
LOKATOR SPOD 5B
PANIE LOKATORZE SPOD 5B.
CHCĘ PANA WYNAJĄĆ, ŻEBY PAN ZABIŁ POTWORA SPOD MOJEGO ŁÓŻKA.
CZY TA KWOTA POKRYJE KOSZT USŁUGI?
A.
Tyle wystarczy?
Na co?
Na usługę.
Nie liczyłem.
Skąd znasz słowo "usługa"?
Nowy dzień, nowe słowo.
Jak się nazywasz?
Masz na imię A.?
Aurora.
A pan?
Tu jest 327 dolarów
i 42 centy.
Skąd je masz?
Zrabowałam kościół.
Wystarczy na zabicie potwora?
A ja zabijam potwory?
Sama widziałam.
Co takiego?
W Chinatown.
Za barem z dim sum.
Był tam smok.
A pan go zabił.
Widziałaś to?
A jak go zabiłem? Auroro?
Rozciął mu pan brzuch.
Jak rybie.
A potem odciął mu pan głowę.
Masz bujną wyobraźnię.
Mam oczy.
Potworów nie ma.
Są.
Niech pan nie udaje.
Dorośli nie udają.
Udają, że się nie boją.
Ale boją się. Ciągle.
W sumie tak.
- Eroro... - Auroro.
Eroro.
- Auroro. - Dziewczynko.
Mówiłaś rodzicom, co robię?
Przestań.
Co oni na to? Wierzą w potwory?
Już tak.
Już?
Nie wierzyli. Ale wierzą.
Nie można nie wierzyć w coś, co cię je.
Zjadło.
Zjadł ci rodziców?
Tak.
Taki jak ten, którego myślisz, że wypatroszyłem jak rybę?
Tak.
Mieszka pod twoim łóżkiem?
Tak.
Pokaż.
Widziałaś, jak ich je?
Byłam pod kocem.
Więc tylko słyszałaś, że ich je?
Słyszałam...
Że ich zjadł.
To ich sypialnia.
Chcieli się tu schować.
Nie ma krwi.
Jak się kogoś zjada, zostaje krew.
Zjadł ich całych.
Mieli pistolet?
Ktoś musiał mieć.
Słyszałaś huk?
A nie mówiłam?
Była szamotanina. Nie krzyczeli?
A sąsiedzi?
Nikt nie słyszał?
On zjada...
Wszystko.
Krzyki też.
Twoje "a nie mówiłam" zje ze mną?
Powiem "a nie mówiłam" teraz,
żeby w czasie zjadania pan wiedział, że mówiłam.
Nie poszłaś na policję?
- A pan nie pójdzie? - I co bym powiedział?
Właśnie.
Że jest dziewczynka, którą porzucili rodzice.
Może być.
Ale najpierw mord.
Próbuję to zrozumieć tak, jak ty.
Potwór, którego myślisz, że zabiłem...
Nie myślę, tylko wiem.
Był taki, jak ten twój?
Dlatego pana wynajęłam.
Jeszcze nie.
Za barem z dim sum nie zabiłem potwora.
Ani niczego innego.
Dlatego pan nie idzie na policję.
Zabijanie jest karalne.
Zabił pan dużo rzeczy?
Bo wygląda pan na to, że dużo.
O ile wiem,
potwór, który nie zostawia ani kropli krwi,
ma powód.
Kończy pan udawać?
Zaczynam patrzeć tak, jak ty.
Dlaczego zjadłby ci rodziców?
Bo dotknęli podłogi.
Mój potwór nie zjada za dotykanie podłogi.
Więc za co chciał pana zjeść?
Za zabijanie potworów.
Taa. Idź do domu, dziewczynko.
Coś chce mnie zjeść.
Więc nie dotykaj podłogi.
Wszelki duch!
Uściskałabym cię, ale jak wiesz, szkoda mi czasu.
Kanapka?
Tak.
Chcesz pół?
Ćwiczę szczękę.
Stale zaciskam zęby, więc...
Luzuję, bo mi wystrzeli z czaszki po pierwszym kęsie.
Kojarzysz ich?
A powinnam?
To moi sąsiedzi. Zniknęli zawodowo.
Poznajesz sąsiadów?
Zauważam.
Mieli córkę.
Widziała to?
Słyszała. Myśli, że to potwór.
Szukasz potwora?
Potwór szuka mnie.
Ale pomylił mieszkania.
To miał potwór szczęście.
Wlazł, zauważył pomyłkę,
rodziców zabił, bo go widzieli.
Dziewczynka nie, więc jej darował.
Rozejrzę się.
Skąd wiesz, że nic nie widziała?
Bo tak mówi.
Widziała ciebie.
Pewna dziewczynka wie, jak wyglądasz.
- A wie, co robisz? - Nie.
- Widziała potwory i w potwory wierzy. - Ty jesteś potworem.
Wierzy w ciebie?
Nie zabiję dziewczynki.
Bo zabiłeś jej rodziców?
Nie zabiłeś jej rodziców.
Prawie na pewno, a na pewno prawdopodobnie tak.
Gepard zabija pawianicę.
Ale jeśli wczepia się w nią dziecko, co robi gepard?
Nie zjada dziecka.
Nawet on wie, że dał dupy.
Widziałam ten dokument.
Dziecko i tak umarło.
A gepard żył dalej.
I słusznie.
Podłoga!
- Idzie. Właź pod łóżko. - Tam jest potwór!
To do szafy.
Był tu ktoś?
Jest za oknem?
Jest w potworze.
A twój potwór?
Dotykam podłogi. Gdzie on jest?
Czemu nie tu?
Bo je.
Chodź.
Jeśli ktoś tam był i wyszedł, to wróci.
Nie wyszedł.
Siedź tu.
Co pan robi?
Odsączam go, żeby nie nabrudził przy ćwiartowaniu.
A po co go ćwiartować?
Żeby się pozbyć ciała.
Niech go pan położy u mnie.
Potwór go zje.
- Byłaś kiedyś w mięsnym? - Tak.
Zrobię to, co tam robią ze świnią.
Tylko że z człowiekiem. I wpakujemy go do walizki, nie do ust.
- Lubię świnki. - Może być krowa.
Jeśli pasuje ci krojenie krowy, to też zniesiesz.
- Mogę popatrzeć? - Nie.
Już nie widać, że to człowiek.
Możesz ze mną zawijać.
Jeśli chcesz.
Kto to był?
Morderca.
Potworów?
Przestań gadać o potworach.
Twoich rodziców nikt nie zjadł.
Zabili ich.
I pokroili?
Przyszli zabić mnie.
Albo ciebie.
Któreś z nas.
Mnie, bo miałem ciała. Ciebie, bo dałem ciała.
A po co mnie?
W Chinatown to nie był potwór, tylko ludzie.
Twoich rodziców też nie zabił potwór. Tylko ludzie.
Którzy chcieli zabić mnie, bo zabiłem potwory.
Które były ludźmi.
- To nie przez pana potwór ich zjadł. - Przestań.
To, że pan czegoś nie chce, nie znaczy, że tak nie będzie.
Bo będzie.
Moich rodziców zjadł potwór. I zje kolejnych, aż go pan zabije.
Chętnie bym uwierzył w potwory.
Byłem szczęśliwy, kiedy wierzyłem w niemożliwe.
To znów pan będzie.
Dzień dobry.
Brenda Bautista. Opieka Społeczna.
- Aurora jest pańską... - Tak.
Cześć, Auroro.
Cześć.
Byliśmy umówieni.
Tak?
Jeśli przeszkodziłam, dam panu chwilę.
Chwila nie wystarczy. Przełóżmy to.
Rodzicielstwo to wyzwanie.
Zwłaszcza zastępcze.
Zwłaszcza.
Zwłaszcza zastępcze.
Jesteśmy jej pierwszą rodziną po tym...
Co zaszło.
A zaufanie kosztuje.
Trzecią.
Trzecią rodziną zastępczą.
Rozumiem, że państwa poinformowano?
Tak. Oczywiście.
Chodzi mi o to, że pierwszą od czasu poprzedniej.
A ja zawsze...
Przepraszam.
Coś mnie bierze. Jak nas wszystkich.
- Lepiej nie podchodzić. Ani nie wchodzić. - Mogę skorzystać z łazienki?
Nie.
Muszę powiedzieć, choć niechętnie,
bo wiem, jak to brzmi,
że odmowa spotkania zostaje w papierach.
- Mówi pani niechętnie, ale pani mówi. - Wiem.
Ale to nie groźba.
Wiem.
Ale nie dzisiaj. Przepraszam za niedogodności.
Lepiej umyć ręce.
To nie jest twoja kuratorka.
To nie jest jej ojciec.
Czyli. Trzecia rodzina.
Ile rodzin zjadł potwór?
Wszystkie.
Wszystkie! I nikt ci nie uwierzył?
Nie.
Spróbujmy naukowo.
Dzieci eksperymentują, obserwują, analizują.
A potem wciska wam się szajs o Mikołaju i nie wiecie, co jest prawdą.
Ja wiem.
Nie. Wydaje ci się.
Chyba panu.
Skąd się wziął potwór?
Z chcenia.
Zamówiłam u spadającej gwiazdy.
Tak, jak u pana usługę.
Na spadające gwiazdy nie ma dowodów.
Po co go chciałaś?
Żeby zjadł moich rodziców.
Dlaczego miał ich zjeść?
Bo nie byli mili.
Chciałaś, żeby zniknęli,
więc zachciałaś czegoś, czego chciałabyś nie chcieć.
Wszyscy byli niemili?
Niektórzy nie.
To dlaczego ich też zjadł?
Chciał zjeść mnie.
Co ty takiego zrobiłaś?
Coś widziałaś?
Skąd ten smak na ciebie, Eroro?
Auroro.
Aroro.
Auroro.
- Eroro. - Auroro.
Tak.
Auroro.
Jestem zła.
Skąd wiesz?
On wie, że jestem.
Zjada mi rodziny, bo nie zasługuję na rodzinę.
Znam złych.
Ty nie jesteś zła, uwierz.
Gdzie potwór?
W dzień śpi.
Pod łóżkiem?
Pod podłogą pod łóżkiem.
Wychodzi w nocy, żeby mnie zjeść.
I będzie wychodził, dopóki nie zje.
Więc musi go pan zabić.
Niech go zabierze gwiazda.
Nie wyszło. Jak widać.
Powiedzmy, że go zabiję. Co wtedy?
Gdzie cię wezmą?
Do instytucji dla dzieci w takiej sytuacji?
Jeśli mnie złapią.
Nie masz innej rodziny?
Nie.
A pan ma?
Nikt za tobą nie zatęskni?
Nie.
Wszyscy są zjedzeni.
A za panem ktoś by tęsknił?
Ja bym tęskniła.
Co jest w walizce?
Kto.
Mała?
Duży.
To jest mała.
Zabił ją.
A ty jego.
Zwrot do nadawcy.
Były dwie przesyłki.
Ta miała mnie zabić.
Lapsang souchong. Chcesz?
Poproszę.
Nie wysłałam nikogo na ciebie.
A więc, szczerze.
Kto chciał zabić kogo?
I czy coś przemawiało za samoobroną?
Bo ciebie nie miał zabijać nikt.
Możliwe, że mnie poniosło.
Cóż. Chciałam pomóc.
Po znajomości.
To było wspaniałomyślne.
Zabicie dziewczynki?
Świadka, który zna twoją twarz i twój zawód.
Jeśli chcesz potępić zabijanie dzieci, śmiało.
Akurat jem prosię.
Dawaliśmy radę.
Jesteś poruszony.
To przez dziewczynkę i gepardy.
Grunt, że sprawa załatwiona.
Wypieraj, rozpaczaj, jak wolisz, ale jeden problem z głowy.
Nie ma za co.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Szczerze.
Wcześniej to była ironia.
A druga przesyłka?
Ją też zabiłeś?
I co ja powiem rodzinom?
Druga nie dotarła.
Potwór ją zjadł?
Tak. Może i tak.
O rodzicach nikt nie słyszał.
Nikt nic nie wie. Same ogólniki.
Nawet nie była ich córką.
"Opieka z opcją adopcji".
A biologiczni rodzice?
Porzucili ją.
Zapakowali i zostawili.
Widzisz schemat?
Bo ja tak.
I już znamy potwora.
Czyli zabijam potwory.
Nie śledzili cię,
nie znają adresu, ale ja bym zniknęła.
Wiem, kto chce cię zabić.
Kto?
Wszyscy.
Każdy chce cię zabić! Niebywałe!
A w tej branży to pewnik, więc moje gratulacje.
I moje kondolencje.
Pawianiątko?
Więc kto jest w małej walizce?
W dużej nam się nie zmieścił.
Nam?
Miałaś czekać.
Na co? Nie przyszedłby pan.
Przyzwyczaiła się.
Chodź tu, Auroro.
Siadaj.
Nie znam pani.
- Nie przyszedłby pan. - Bo nie musiałem.
Wynajęłam pana.
Zapłaciłam.
Auroro,
czy wiesz, że w pewnych kulturach dzieci
nie mają statusu osób?
Odroczona osobowość.
Małe ciałko z małą duszą.
Dorasta do osobowości,
ale jeszcze jej nie ma.
Więc się nie wtrącaj.
- Mam... - Nie masz. Zamknij się.
Chcesz kanapkę?
Nie jada wieprzowiny.
Co z tobą?
Coś cię toczy.
I nawet wiem, co. Dawne traumy.
Przestań!
Ona nie jest małym tobą
i cię nie ocali.
Podobno nie da się przerobić traum z dzieciństwa, nie mając dzieci.
Tak, jakby bezdzietni byli wybrakowani! Z czym się nie zgadzam.
- Przerwę ci... - Mnie się nie przerywa, sama kończę.
Wynajęła cię, żebyś co?
Zabił potwora spod łóżka.
Który zjadł rodziców zastępczych?
I biologicznych. Właściwie...
Wszystkich.
I panią z pistoletem, tę z okna.
- Nie widziałem jej. - Ja tak.
Jak ją jadł.
Nie wiem, co teraz.
Sama widzisz.
Kto zabił panią z pistoletem?
Potwór spod łóżka.
Nie ty jedna masz potwora pod łóżkiem.
Ci, którzy chcą cię zabić, będą chcieli cię zabić,
aż cię zabiją albo zabije cię ktoś inny. Więc codziennie zmieniaj sypialnie.
Niech pan śpi w mojej.
Wtedy zje ich potwór.
Zostaw to.
Miasto. Dom. Dim sum...
Zniknij. Zostaw wszystko.
Witam. To, co zwykle?
Poproszę.
Ma pan problemy.
Aktualnie dwa.
I tu cię zaskoczę. Jeden to ty.
Może pan być moim tatą.
- Nadaje się pan. - Nie chcę, Eroro. Twoi ojcowie giną.
Auroro.
Kiedyś myślałem, że moja mama jest najpiękniejsza.
Ale jak się przyjrzałem, okazało się, że nie.
Ani trochę.
Mózg mi to wmawiał.
Śmiesznie, co?
Ty też mnie nie chcesz ani nie potrzebujesz.
Mózg ci to wmawia.
A ja nie potrzebuję ciebie.
Mózg to panu wmawia.
Właśnie.
Nie znamy się.
- Prosiłam o pana. - Prosiłaś.
Ale na resztę nie miałaś wpływu.
- Miałam. - Nie. Nie miałaś.
Miałam.
- Nie miałaś. - Miałam.
Nie.
- Tak. - Tak, ale nie.
- Mogę się dosiąść? - Nie radziłbym.
To pana córka?
- Tak. - Nie.
- Muszę wyrazić obawę... - Nie musi pan.
Shumai z krewetkami, pierożki z grzybami, sezamowe ciastka.
Sakiewki. Pierożki do zupy. Króliczki z krewetkami.
Pewnie wie pan, o co chodzi?
Pewnie o mnie.
Tak.
Nie o nią.
Wystarczy nie patrzeć.
Może wyjdziemy?
Przecież jemy.
Ona nic nie zmieni.
Zmiażdżą ją.
Jeszcze o panu nie wiedzą.
Chyba powinni?
No dobrze.
Jak dostanie deser, wyjdę.
Omówimy, co trzeba.
Tak...
jak trzeba.
Zgoda?
Poprosimy na wynos.
Ma go zjeść mój potwór?
Może być cudzy.
Cześć, Auroro.
Mogę wejść?
Tata jest w salonie.
Dziękuję, że pani wróciła.
Przepraszam za rano.
Spróbuję się wytłumaczyć.
Nic pana nie brało?
Nie po podłodze.
Bo to lawa?
Nie. Nie lawa. Zje panią potwór.
Już posłuchałam.
- Jest pani pierwsza. - Eroro.
Auroro.
- Auroro. - Auroro.
Właśnie.
Nie utwierdzajmy jej w wymyślonych potworach.
Nie wymyśliłam go.
Idź lulu.
Tak, jak cię uczyłem.
- Mam mętlik w głowie. - Proszę złapać myśl.
Pierwszą lepszą.
Chwycić, gdy będzie przelatywać i wypowiedzieć.
- Łapiemy i mówimy. - Wszyscy umrzemy.
Z grubej rury.
Nie wierzę, że zostawili ją rodzice.
Nie ci pierwsi.
I nie drudzy, a na pewno nie trzeci.
Nie zostawili jej. Myślę, że nie żyją.
- Dwie rodziny? - Trzy.
Ja jestem sąsiadem. Z przeciwka. Spod 5B.
- Po co pan kłamał? - Nie ja, tylko dziewczynka. Umie kłamać.
Nie znam jej. Ledwie mi powiedziała o potworze, to pani przyszła.
Wierzę, że wierzy w potwora. To nie kłamstwo. To urojenia.
Ale coś tu robi coś, więc coś z tym trzeba zrobić.
Niech pani gdzieś zadzwoni
i powie, że sytuacja jest krytyczna.
Najlepiej od razu. Bo nam coś grozi.
Pani, mnie i słodkiej dziewczynce.
Co nam grozi?
Czemu pan gasi światła?
Szli za nią.
Obserwują budynek.
Jej rodziców nie ma.
Coś mi tu śmierdzi.
Cześć, tu Bautista.
Macie tam coś?
Tak. Coś tu mamy.
Chodź tutaj.
Przyjąłem.
Pewnie widziała śmierć rodziców i to są te jej potwory.
Ale potwory są tam.
Niech sama wyjaśni, bo to spotkało ją, mnie nie dotyczy.
I jak sądzę...
Nie ma ze mną absolutnie nic wspólnego.
Otworzy pan?
Nie wiem.
- Ja mam otworzyć? - Nie.
Ja pójdę.
Nie po podłodze!
Wracaj pod koc!
Co ty robisz tu?
Co ty tu robisz?
Na dole jest co najmniej sześć osób,
które tylko czekają, żeby zrobić z ciebie zwłoki.
Cóż...
Ściągnąłeś ich tu jak Szczurołap.
- Masz chociaż flet? - Nie dosłownie.
- To jest zasadzka. - Wiem.
Sam się zasadzam. Jak w partyzantce.
Oni wolą rzeź.
- Dziecko nie przeżyje rzezi. - Da radę.
Mam tam FBI, wzywa posiłki.
Ja jestem zatroskanym sąsiadem. Spod 5B.
Idealnie.
Boże.
- Nieźle to obmyśliłem. - Tak?
"Nieźle"?
Czyli mniej niż źle czy więcej niż dobrze?
Bo na razie nic niezłego nie słyszałam.
Już prawie...
A może już całkiem ich przekonałem, że te rodziny to fachowa robota.
Tym lepiej dla mnie.
Będzie wilk syty i owca cała.
Nie wiem, jak ci to dosadniej wyłożyć.
Nie uratujesz dziewczynki.
Widziała ciebie.
Widziała mnie.
Musi umrzeć.
Ty możesz zrobić jedno. Uciekaj.
Tyle z mojej strony.
Inna sąsiadka.
Nie pracuję w opiece społecznej.
Jestem z FBI.
Badamy sprawę rodziny Aurory.
Rodzin Aurory.
Czym to dziecko sobie zasłużyło na FBI?
Zwykle nie ujawniam, co wiemy,
ale ponieważ nic nie wiemy,
niech stracę.
Mamy jeden trop.
Coś dziwnego, w pierwszym domu.
Jak dziwnego?
Płyn przeciwko ssaniu palca.
Obok łóżka Aurory.
Ktoś jej to nakładał na palec i znikał z pędzelkiem.
Który znaleźliśmy pod podłogą, pod łóżkiem.
Skąd się tam wziął?
Może potwór go wypluł.
To pewnie gorzkie.
Dotknęłam podłogi.
Nie! Bo pana zje!
Nie po podłodze! Nie po podłodze!
Chryste!
Naprawdę w to wierzy.
Tak...
Widzę.
Właź pod koc.
I nie wychodź bez mojej zgody.
Podłoga!
To nie jest śmieszne.
- Idzie za panem! - Cicho!
Gdzie jesteś?
W środku. Jeszcze chwila.
To ty?
Oberwałem.
Dawaj.
Ilu ich mamy tam?
Moim zdaniem dwóch.
A tu?
Moim zdaniem dwóch.
Oddaj broń.
Na wszelki wypadek.
Tu jest zwierzę.
Tu jest co?
Coś dużego.
NA SSANIE PALCÓW
Proszę...
zostawić.
O Boże, o Boże, o Boże, o Boże, co tu się dzieje?!
To chyba potwór spod łóżka Aurory.
- FBI! - Na ziemię!
Rzućcie broń!
Na podłogę!
Nie, nie mogę.
Nie ma mowy.
Natychmiast!
W podłodze coś jest!
Zatroskany sąsiad spod 5B.
- Masz dziewczynkę? - Tak.
Chciałbym najmocniej przeprosić za mój ton.
- Było to bardzo nieprofesjonalne. - Czas na nas. Musimy iść.
Szybko. Do samochodu!
Zabierz ich stąd. Coś jest w podłodze.
Coś jest w podłodze.
Eroro?
Eroro!
Auroro.
I...
Zjadł wszystkich?
Nie wszystkich.
Wszystkich innych.
Nie, czekaj. Zostań tam.
Już mi pan wierzy?
Tak.
Jest pan szczęśliwy?
Może niekoniecznie szczęśliwy.
Wyjdziemy przez okno. I po schodach.
Gotowa?
A nie mówiłam?
Nie smakowałem mu.
Cześć, Auroro.
Nie wchodź tu.
Przyszłam ją uratować.
Nie zostaniesz tu, Auroro.
Nie możesz.
Chodź ze mną.
Ja się tobą zajmę.
Zejdź z podłogi.
Nie musisz zrobić tego, co myślisz, że musisz,
ale musisz zejść z podłogi.
Auroro.
Tobie będzie łatwiej niż jemu.
Mamo. Podłoga.
Nie mów tak. To niesmaczne.
Zje panią.
Co mnie zje, Auroro?
Mamo.
On nie chce cię zjeść.
To twój potwór.
Mój potwór.
Chciałaś.
Więc masz.
Pana też chciałam.
Idziemy, Eroro.
Nie umie pan wymówić mojego imienia.
A ja pana imienia nawet nie znam.
Coś wymyślisz.
A ja będę mówił "Dziewczynko".
Fe!
Tłumaczenie na zlecenie Monolith Films: Julia Wolin